tag:blogger.com,1999:blog-90666922011-04-21T20:33:20.519+02:00iranian progressive students(danshjoujan pishgam iran)دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.comBlogger351100tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1148684994340225802006-05-27T01:07:00.000+02:002006-05-27T01:37:29.196+02:00<div style="text-align: right;">جمشيد برزگر -<br /></div><div style="text-align: right;">بالا گرفتن اعتراضات دانشجويی در روزهای اخير، که مبتنی بر دلايل و انگيزه های متعدد و متفاوتی بوده است، بيش و پيش از هر چيز می تواند بيانگر افزايش نارضايتی ها در شرايطی باشد که محافظه کاران اميدوار بودند به دليل تسلط نسبی بر تمامی حوزه های قدرت، امکان و مجال بروز آن را به حداقل کاهش دهند.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-114868499434022580?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1147546014172714902006-05-13T20:42:00.000+02:002006-05-27T01:31:25.216+02:00<div align="right">مروري بر انقلاب فرهنگي </div><div align="right">گفت‌و‌گو با مقصود فراستخواه </div><div align="right">بهناز خسروی</div><div align="right">در بهار سال 59 و در فضاي ناشي از التهابات تصرف سفارت آمريكا، هيجانات توده‌اي و نخبگان و گروه‌هايي كه از اين فضا بهره مي‌بردند، وزارت كشور بخشنامه‌اي دربا‌ره‌ي لزوم برچيدهشدن تشكيلات گروه‌هاي سياسي از دانشگاه صادركرد. وزير وقت علوم نيز در اظهارات خود، با فعاليت‌هاي موجود سياسي و پلوراليزم در دانشگاه" مخالفت‌كرد و در همين راستا، سميناري در تاريخ بيست‌وپنجم تا بيست‌وهفتم فروردين‌ماه در دانشكده‌ي الهيات دانشگاه تهران برگزار شد كه اگر مطبوعات آن دوره را مروركنيم، مي‌بينيم كه روزنامه‌ي جمهوري اسلامي مهم‌ترين روزنامه‌اي بود كه به‌طور جدي اين سمينار را تحت پوشش قرار داد و در اين زمينه اطلاع‌رساني و تبليغ كرد.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-114754601417271490?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1147372267116960342006-05-11T20:29:00.000+02:002006-05-11T20:31:07.140+02:00اردیبهشت ۱۳۸۵خلاصه:انجمن اسلامي دانشگاه تهران، اخيراً مي کوشد يکي يکي انجمن هاي مستقل دانشکده هاي دانشگاه تهران را معلق و به جاي آنها افرادي را بفرموده جايگزين نمايد. آخرين اقدام انجمن تهران برگزاري انتخاباتي غيرقانوني با حضور تنها 14 نفر از دانشجويان دانشکده علوم اجتماعي به صورت مخفيانه و در مکاني خارج از دانشکده و معرفي 7 نفر به عنوان اعضاي منصوب شوراي مرکزي انجمن اسلامي دانشکده علوم اجتماعي است<a href="http://pishgamiran2.blogspot.com/2006/05/blog-post_11.html">.---></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-114737226711696034?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1146498203532544492006-05-01T17:38:00.000+02:002006-05-01T17:46:16.743+02:00<div align="right"><br />شنبه، 9 اردیبهشت 1385<br /><a id="viewarticle.ascx_entry_hypAuthor" href="http://www.advarnews.com/article/archive/81.aspx">ميثم قهوه چيان </a><br />مقدمه اول: ايران ِامروز در بند استبدا ديني است. مشكلات فراواني فرد ايراني را به سرنوشتي عمومي كه حاكي از بدبختي و سيه روزي است پيوند مي زند. بازاركار در دستان دولت است، و دولت ابزار حكومتي غير مردمي و مستبد. 100 سال پس از مشروطه، متحقق به سال 1285 ما هنوز به كنار زدن قدرت مطلقه موفق نشده ايم. قدرت مطلقه در ايران در نبود طبقات مستقل از حكومت توانستنه است همه ي زمينه هاي سياسي ، اجتماعي و فرهنگي را اشغال كند. نه فرد و نه جامعه در ايران به اندازه ي حكومتي بي قانون و مطلقه مسئول سيه روزي تاريخي ايراني نيست. خواست مشروطه، تغيير ِ نهاد قدرت بي قانون مطلقه بود. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-114649820353254449?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1145568735196602222006-04-20T23:27:00.000+02:002006-04-20T23:32:15.206+02:00<div align="right">جنبش دانشجويي در گفت و گو با دبير تحکيم وحدت<br />فروردین ۱۳۸۵خلاصه:محمد هاشمي دبيرتشکيلات دفتر تحکيم وحدت، به عنوان بزرگترين تشکل دانشجويي معتقد است انجمن هاي اسلامي راه را شناخته اند و در دوران گذار، درپي شناخت دغدغه هاي نسل جديد دانشجو هستند. به گفته او در مصاحبه با روز: نتيجه اش تا يکي دو سال آينده مشخص خواهد شد.<a href="http://pishgamiran2.blogspot.com/2006/04/blog-post_20.html">--></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-114556873519660222?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1145403440690524522006-04-19T01:34:00.000+02:002006-04-19T01:37:20.690+02:00<div align="right">نقدى بر مقاله جنبش دانشجويى، تجربه گذشته و افق هاى آينده </div><div align="right">فشار روز افزون به فعالان دانشجويى و عدم حضور اصلاح طلبان، مسير حرکتهاى اعتراضى دانشجويى را به شدت راديکاليزه خواهد کرد. راديکاليزه شدن بدون استفاده از شيوه هاى صحيح راهبردى ميتواند تنها هزينه ها را بالا ببرد، در حالى که اتحاد جنبش دانشجويى ومقاومت سنجيده با استفاده از همه نيرو در برابر فشارها قادر است بر اميدواريها بيفزايد </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-114540344069052452?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1145402952708321422006-04-19T01:26:00.000+02:002006-04-19T01:29:12.726+02:00<div align="right">.تقريبا از سه سال پيش فشار حاکميت بر مجموعه دانشجويي سير صعودي داشته و در برنامه اي کاملا حساب شده و در روندي تدريجي فشار بر اين جنبش را بيشتر کرده است.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-114540295270832142?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1144467598162621632006-04-08T05:37:00.000+02:002006-04-08T05:39:58.190+02:00<div align="right">فعاليت سياسی در دانشگاه‌ها ممنوع نيست. بسيج دانشجويی، جامعه اسلامی دانشجويان ، دانشجويان عدالتخواه حامی احمدی‌نژاد و در مجموع بخش خاصی از فعالان سياسی دانشگاه‌ها به شدت فعال هستند. برنامه‌های خود را برگزار می‌كنند و به شدت معتقدند كه حق دارند فعاليت سياسی كنند و البته ديگران نه.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-114446759816262163?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1143288426577941682006-03-25T13:04:00.000+01:002006-03-25T13:07:06.596+01:00<div align="right">گفت‌وگو با عبدالحسين بهروان </div><div align="right">هژير پلاسچي‌و شايا شهوق </div><div align="right">عبدالحسين بهروان به سال 1321 در اصفهان متولد‌شد. در سال 1966 از ايران رفت، درحالي‌كه با جبهه‌ي ملي همكاري داشت. بلافاصله بعد از ورود به شهر "گيسن" در آلمان به كنفدراسيون پيوست. در رشته‌ي كشاورزي تا مقطع كارشناسي‌ارشد تحصيل‌كرد اما اين رشته را در مقطع دكترا به‌علت شدت‌يافتن فعاليت‌هاي كنفدراسيون و حضورش در هيأت دبيران نيمه‌كاره رهاكرد. در ژانويه‌ي 1976 به‌عنوان دبير بين‌المللي كنفدراسيون انتخاب‌شد. پس از اين دوران مجدداً در رشته‌ي جامعه‌شناسي سياسي مشغول به‌تحصيل شد و در اين رشته دكترا گرفت. دكتر بهروان سال‌ها در دانشگاه‌هاي آلمان در اين رشته به تدريس پرداخته است.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-114328842657794168?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1141953799768721942006-03-10T02:19:00.000+01:002006-03-10T02:23:19.783+01:00<div align="right"> به نظر مى رسد که کليت و ساختار نهاد دانشگاه حتى در پيشرفته ترين و مدرن ترين جوامع نيز نياز به يک نقد راديکال و بنيادين </div><div align="right">دارد. اما سوال اين است که اين نقد بايد از کدام موضع و خاستگاه مادى و عينى _ فکرى و ذهنى وارد شود؟ اگر اين نقد از جانب سنت وارد شود به نظر مى رسد جز فاجعه اى ارتجاعى دست آورد ديگرى نداشته باشد. بايد دانشگاه را به عنوان يک پديده مدرن مانند ديگر امور در يک جامعه مدرن که در آن روابط نابرابر و غير آزاد و سلطه آميز حاکم است از درون خود مدرنيته و با استفاده از خود ساختار ها و ابزار هاى مدرن مورد نقد راديکال قرار داد. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-114195379976872194?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1140449093286275242006-02-20T16:23:00.000+01:002006-02-20T16:24:53.313+01:00<div align="right">عضو سابق شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت ضمن انتقاد از برکناری استاد دانشگاه علامه طباطبایی معتقد است: توجیهی که برای اخراج این استاد دانشگاه مطرح شده یک استناد منطقی نیست. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-114044909328627524?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1140413110582875782006-02-20T06:22:00.000+01:002006-02-20T06:32:37.330+01:00<div align="right">جامعه ايراني خود به اندازه کافي سرشار از شعارزدگي هست، حال اگر چاشني ايدئولوژي و تمايل براي حفظ روحيات و منش انقلابي را به آن اضافه کنيم، معجوني حاصل مي شود که مدتهاست گريبانگير ماست.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-114041311058287578?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1140054363286904702006-02-16T02:43:00.000+01:002006-02-16T02:47:39.686+01:00<div align="right">هژير پلاسچي / شايا شهوق</div><div align="right">مجيد زربخش از دوازده سالگي عضو سازمان جوانان حزب توده ايران شد و در سيزده سالگي در آذرماه 32 به‌دليل شركت در تظاهرات عليه كشتار 16 آذر 32 بازداشت شد و چند هفته در زندان ماند. در سال 1339 براي تحصيل به كالسروهه (آلمان) رفت و در فعاليت براي ايجاد و گسترش كنفدراسيون شركت كرد. در دوران فعاليت كنفدراسيون يك‌دوره دبير فدراسيون آلمان بود و دو دوره دبير كنفدراسيون. در كنگره‌ي نهم به‌عنوان دبير تشكيلات و در كنگره‌ي دوازدهم به‌عنوان دبير انتشارات و تبليغات برگزيده شد. زربخش در كنار فعاليت در كنفدراسيون، عضو سازمان انقلابي حزب توده ايران هم بود و بعدها در ايجاد جريان كادرها شركت داشت. در سال 1966 چهارماه به چين رفت و در اوايل سال 1968 هم از طرف سازمان انقلابي چهارماه مخفيانه به ايران آمد. در آستانه‌ي انقلاب به ايران بازگشت، در تأسيس حزب رنجبران شركت كرد و از رهبران اين حزب بود. در سال 1361 براي بار دوم به آلمان مهاجرت كرد و امروز در آلمان زندگي مي‌كند. در ادامه‌ي سلسله مصاحبه‌هايي كه در رابطه با فعاليت كنفدراسيون جهاني محصلين و دانشجويان ايراني انجام داده‌ايم، اين‌بار با مجيد زربخش گفت‌وگو كرده‌ايم. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-114005436328690470?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1138837120533025162006-02-02T00:31:00.000+01:002006-02-02T00:38:40.610+01:00<div align="right"> ترجمان واقعي جنبشي دانشجويي كه از ميان همه افكار و اعمال ممكن هنوز هيچ يك را برنگزيده است ركود و خمودگي است و يك جنبش رخوت آلود را به سختي بتوان در جايي سراغ گرفت ! لازم نيست همه دانشجويان مانيفستي مشترك منتشر كنند و با تعيين چند تاكتيك مشخص به پيگيري مطالبات به خصوصي بپردازند تا بتوان از وجود جنبش دانشجويي سخن گفت، اما از ديگر سو جنبش ناميدن تحركات پراكنده جريان‌هاي مختلف دانشجويي فعلي، كه كمتر با بدنه دانشگاه ارتباط برقرار مي‌كند، درست به نظر نمي‌رسد.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-113883712053302516?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1138660926101419422006-01-30T23:37:00.000+01:002006-01-30T23:42:06.246+01:00<div align="right">جنبش دانشجوئی برای تقويت حوزه عمومی و جامعه مدنی هنگامی می تواند برپايه نقوذ و مقبوليت اجتماعی عمل كند كه به صورت متحد وارد عمل و سازماندهی درجهت زدن يك تشكل وسيع دانشجويی همچون اتحاديه سراسری يا كنفدراسيون بر آيد </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-113866092610141942?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1136932972771749032006-01-10T23:40:00.000+01:002006-01-10T23:42:52.796+01:00<div align="right">ما انتخابات شما را تحريم نمي‌کنيم، زيرا موجوديت انجمن اسلامی برای ما قابل بحث نيست و نسبت به آن بي‌تفاوتيم. انجمن اسلامی تشکل تمام دانشجويان نيست، اما مي‌پذيريم که مي‌تواند تشکل بخش کوچکی از دانشجويان باشد. دانشجويان تشکلهای ديگری مي‌خواهند. ما دانشجويان فردوسی را به ايجاد تشکل‌های مستقل و واقعی خودشان فرا مي‌خوانيم. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-113693297277174903?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1136249391741651842006-01-03T01:42:00.000+01:002006-01-03T01:49:51.753+01:00<div align="right"><span style="font-size:130%;">مهدی فتاپور</span> </div><div align="right">مصاحبه کننده: علی صمد</div><div align="right">بخش اول: سازمان دانشجویان پیشگام</div><div align="right">در دانشگاهها از نيمه دوم دهه 40 جنبشی شکل گرفت که کيفيتا با گذشته متفاوت بود. جنبشی که خواهان دگرگونی در همه عرصه های حيات سياس و اجتماعی جامعه بود. جنبشی که بيش از آنکه با مبارزات پيشين دانشجويان مشابه باشد، با جنبش دانشجويی در اروپا و آمريکا در اين سالها مشابهت داشت. سازمانهای سياسی سنتی قادر به پاسخگويي به راديکاليسم اين جنبش نبودند و نميتوانستند در راس اين جنبش قرار گيرند. يکی از خصوصيات اين جنبش نفی نقش رهبری کننده سازمانها و احزاب سياسی موجود بود.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-113624939174165184?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1136247080635967492006-01-03T01:03:00.000+01:002006-01-03T01:11:20.636+01:00<div align="right">حكومت در سركوب دگرانديشان وفعالين تشكل هاي دانشجويي با برنامه و پروژه هاي كوتاه و بلند مدت عمل مي كند تا بلكه از اين طريق بتواند صداي آزاديخواهان دمكرات را هر چه بيشتر خاموش كند. اين امر ضروري است كه دانشجويان و دانشگاهيان نيز براي مقابله با ترفند هاي حكومت و ارگان هاي ريز و درشت آن متحدا" عمل كنند. در واقع مبارزه براي ماندن و گسترش يافتن دردانشگاه ها در جهت كسب حقوق دمكراتيك، هنگامي موفقيت آميز خواهد بود كه اكثر جريانات دانشجوئي به صورت همه جانبه حول برنامه هاي مشترك مبارزاتي متحد شوند. در هيچ دوره اي بعد از انقلاب سال 1357 تا اين حد شرايط براي فعاليت مشترك ميان فعالين دانشجوئي در دانشگاه هاي كشور به لحاظ نظري وعملي فراهم نبوده است. بايد ازموقعيت كنوني نهايت استفاده را كرد. در برابر سركوب و سياست هاي توطئه آميز دولت احمدي نژاد، جريانات دانشجوئي براي تقويت نيروي خود راهي جزاتحاد با تمام تنوعي كه ميانشان وجود دارد، ندارند. در واقع پراكندگي در ميان دانشجويان دست حكومت را براي سركوب آنان باز مي گذارد و اين بسيار هزينه آور است!</div><div align="right">علي صمد- 30.12.2005 گفتار سياسي در راديو رسانه</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-113624708063596749?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1136228949051130802006-01-02T19:59:00.000+01:002006-01-02T20:09:09.126+01:00<div align="right">سياست حكومت اين بود كه تا آنجا كه امكان دارد سطح فعاليت انجمن هاي عضو دفتر تجكيم وحدت را در اين روز كاهش دهد و ابتكار برگزاري چنين سالگردهايي را در انحصار جريانات دانشجوئي وابسته به حكومت قرار دهد. اما با تمام اين تعضيقات، باز جكومت از طريق دستگاه هاي اطلاعاتي، امنيتي و انتصابي خود در دانشگاه ها قانع به اين حركت هاي غير دمكراتيك خود نشد و اين بار با دست آويز قرار دادن هواي تهران با يك مصوبه هيئت دولت احمدي نژاد، روز هاي چهارشنبه و پنج شنبه 16 و 17 آذر را تعطيل رسمي اعلام كرد و بدين طريق ماموران حراست دانشگاه هاي تهران از ورود دانشجويان به درون دانشگاه ها جلوگيري كردند و تنها دانشجويان و تشكل هاي آنان توانستند حركت هاي كوچك و محدود اعتراضي در برابر اين يا آن دانشگاه با حضور وسيع نيروهاي انتظامي برگزار كنند.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-113622894905113080?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1134320215656598352005-12-11T17:52:00.000+01:002005-12-11T17:58:52.536+01:00<div align="right">سيامک فريد<br />دفاع ازاستقلال دانشگاهها و پايداری بر اين موضع، منافع عموم دانشجويان را مد نظر دارد و نقطه وحدت ميان گرايشات مختلف دانشجويی خواهد بود. تمامی گرايشات دانشجويی غير وابسته به حکومت در امر استقلال دانشگاهها، منافع مشترکی دارند. دانشگاه به عنوان خانه دوم هر دانشجو نميتواند در اختيار عناصر خارج از دانشگاه اداره شود. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-113432021565659835?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1134318605598472422005-12-11T17:27:00.000+01:002005-12-11T18:01:45.753+01:00<div align="right">علی صمد </div><div align="right">امروز جنبش دانشجوئی نقاد قدرت است و با تمام تضييقاتی كه بر دانشجويان وارد می شود جنبش </div><div align="right">دانشجوئی از استقلال و آزادی خود دفاع می كند. اما به دليل ترفند ها و سركوب حكومت و نيز برخی سياست های فكر نشده فعالين دانشجوئی، ميان تشكل های دانشجوئی و بدنه دانشجوئی تا حدودی فاصله افتاده است </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-113431860559847242?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1132788987053611712005-11-24T00:30:00.000+01:002005-11-24T00:38:24.396+01:00<div align="right">منشور آزادی دانشگاهی و استقلال موسسات آموزش عالی -لیما سپتامبر ۱۹۸۸ ترجمه: روح اله فرج زاده </div><div align="right">چاپ به مناسبت روز جهانی دانشجو</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-113278898705361171?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1132083612661174002005-11-15T20:37:00.000+01:002005-11-15T20:40:12.686+01:00<div align="right"><a id="viewarticle.ascx_entry_hypAuthor" href="http://www.advarnews.com/article/archive/10.aspx">مجتبي نجفي</a> </div><div align="right">دفتر تحكيم وحدت به عنوان تشكل سياسي موجود در دانشگاه به دليل فقدان تشكلهاي آزاد و ممانعت از فعاليت بسياري از طيف‌هاي فكري به پايگاهي براي ورود انديشه‌هاي مختلف تبديل شد تا پايبندي خود را به شعار دموكراسي‌خواهي نشان دهد و با اين رويكرد افراد مختلف با انديشه‌هاي متفاوت مي‌توانستند در انجمن‌هاي اسلامي حضور داشته باشند.هر چند كه در برخي از دانشگاه‌ها با اعمال نظارت استصوابي به رد صلاحيت افراد دگرانديش مبادرت ورزيدند و سعي كردند تركيب شوراي مرکزی انجمن‌هاي اسلامي همواره ثابت و لايتغير باقي بماند. اين رويكرد در دانشگاه‌هايي جريان داشت كه همچنان خود را از عقبه فكري اصلاح‌طلبان دوم خردادی مي‌پنداشتند و جهت‌گيري طيف علامه و طيف شيراز را انحراف از آرمانهاي اوليه دفتر تحكيم وحدت مي‌دانستند و شعار؛ جمهوری اسلامي‌خواهي؛ را در مقابل شعار؛ دموكراسي‌خواهي؛ مطرح كردند. در نظر آنها سكولار و چپ و حتي نحله‌هايي از روشنفكري ديني شايستگي حضور در انجمن اسلامي را نداشتند </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-113208361266117400?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1132081981127269942005-11-15T20:02:00.000+01:002005-11-15T20:13:01.136+01:00<div align="right">وحيد عابديني </div><div align="right">نيم نگاه:متن زير نوشته اي از«وحيد عابديني» دبير سياسي لغو عضويت شده انجمن اسلامي دانشگاه تهران است جهت اطلاع از </div><div align="right">اتفاقات اخير درج مي شود</div><div align="right"><span style="font-size:130%;">احتمالاً در طي مدت اخير خبرهاي نه چندان خوبي از وضعيت انجمن اسلامي دانشگاه تهران شنيده‌ايد. انجمني كه به مثابة دانشگاهش با سابقه شصت و سه ساله ما در انجمن‌هاي اسلامي محسوب مي‌شود. انجمني كه به قول مشهور سابقونش شاقول جنبشي دانشجويي يا شاقول نظام است </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-113208198112726994?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1131273838024023582005-11-06T11:39:00.000+01:002005-11-06T11:47:25.326+01:00<div align="right"></div><div align="right">مريم نوربخش ماسوله</div><div align="right">"در حال حاضر آيين نامه‌اي تحت عنوان دستور‌العمل اجرايي نشريات دانشگاهي وجود دارد كه اولين ابلاغ آن در آبان ماه 78 صورت </div><div align="right">گرفته است و تاكنون دوبار به اين آيين‌نامه اصلاحيه‌اي زده شده است كه اولي در آبان ماه 80 و دومي در سال جاري بوده است و تغييرات اساسي‌تر و كلي‌تري به آن داده شده كه آيين‌نامه‌ي قانون مطبوعات نشريات دانشجويي است ."</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-113127383802402358?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1130895471462447382005-11-02T02:36:00.000+01:002005-11-02T02:44:37.886+01:00<div align="right">بحثی پیرامون مسائل دانشجویی<br />گره ها و راه کارها<br /><br />احمد زاهدی لنگرودی<br /><a href="http://leebar.blogspot.com/">http://leebar.blogspot.com</a><br /><br />هنوز در نخسیتن ماه های آغازین سال تحصیلی هستیم که فریاد اعتراض دانشجویان از تمامی موسسات آموزش عالی و دانشگاه های ایران به گوش می رسد. جدا از معضلات فراوان روحی که درس خواندن در یک محیط ایدئولوژیک ایجاد می کند، نارسائی های مادی و کمبود انوع امکانات اولیه برای زیستن و درس خواندن مشهود است<a href="http://pishgamiran2.blogspot.com/2005/11/blog-post_113089515755759774.html"> دنباله مطلب </a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-113089547146244738?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1129938303727143592005-10-22T01:41:00.000+02:002005-11-02T02:12:38.656+01:00<div align="right"><br />حزب نيستيم ولی در سياست مداخله ميکنيم<br />گفتگوی خسرو شميرانی با سعيد حبيبی دبير جديد دفتر تحکيم واحدت<br />• قصد شورای مرکزی جديد تاکيد بر استراتژی های اعلام شده چون دوری از قدرت و ديده بانی جامعه مدنی و تعميق آنها از طريق بازگشت به جامعه و تاکيد بر عدالت اجتماعی خواهد بود. در عرصه عمل نيز مطمئنا به منظور ارتباط بيشتر با دانشگاه ها و توده های جامعه روشهای متناسبی را در پيش خواهيم گرفت• طبيعی است که پاره ای تفاوتها در سياستها و روشهای مجموعه وجود خواهد داشت. به عنوان مثال حمايت توام با همکاری از جنبشهای مختلف اجتماعی چون جنبش زنان که در ايران در حال گسترش است، يا جنبشهای کارگری و سنديکاها که به لحاظ استراتژيک مورد توجه مجموعه بوده اما ظهور خارجی آن تا به امروز کمرنگ و محدود بوده ، در دوره آتی مورد توجه و تاکيد بيشتر قرار خواهد گرفت<br /><a href="http://pishgamiran2.blogspot.com/">دنباله مطلب</a>.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-112993830372714359?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1125349742928290512005-08-29T23:04:00.000+02:002005-11-02T02:26:45.946+01:00<div align="right"><br />نگاهی اجمالیبه سير تحولات جنبش دانشجوئی ايران از مقطع 18 تير1378 تا به امروز علي صمد<br />شخصيت هايي چون آقايان سحابي، پيمان و يزدي موقعيت بسيار بالايي در ميان دانشحويان پيدا كردند. اما انتخابات شوراها و سپس انتخابات مجلس هفتم موقعيت ملي و مذهبي ها را بشدت در ميان دانشجويان كاهش داد. زيرا اين جريانات گفته شده آلترناتيو ديگري جز فعاليت در چارچوب التزام به حكومت براي دانشجويان نداشتند و در اين عرصه مدام دانشجويان را تشويق به ماندن در چارچوب اصلاح طلبان حكومتي مي كردند. گويا هنوز ملي و مذهبي ها نمي ديدند كه دانشجويان از مدت ها قبل از اصلاح طلبان حكومتي عبور كرده اند. <a href="http://pishgamiran2.blogspot.com/2005/11/18-1378-6.html">دنباله مطلب</a>.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-112534974292829051?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1107317507918911702005-02-02T05:09:00.000+01:002005-02-02T05:13:37.040+01:00<div align="right">آنچه سياستمداران اصلاح طلب در مقابل دانشجويان از آن غافل هستند <br />زمانه اصلاح طلبى فرا نرسيده <br />مجيد حاجى بابايى <br /> <br />يكى از پرسش هايى كه در يك سال اخير (بعد از انتخابات مجلس هفتم) از فعالين جنبش دانشجويى ايران پرسيده مى شود، روش فعاليت آنها در آينده مبارزات سياسى ايران است. يكى از مهمترين گزينه هايى كه در برابر اين فعالين نهاده مى شود دعوت به شركت در فرايند مبارزه اصلاح طلبان است و از اين ناحيه فشار زيادى بر جنبش دانشجويى ايران وارد مى شود. عمده استدلال آنها نيز بر اين پايه استوار است كه در شرايط كنونى ايران سه روش بيشتر وجود ندارد، محافظه كارى، انقلابى گرى و اصلاح طلبى. محافظه كارى در ميان اكثر دانشجويان بلاموضوع است، لاجرم بايد بين دو روش انقلابى گرى و اصلاح طلبى يكى را برگزيد و البته استدلال هاى متعددى اقامه مى كنند مبنى بر اين كه روش اصلاح طلبى بر انقلابى گرى ارجح است.در اين گفتار قصد ما بر آن است تا با رويكردى بى طرفانه به ارزيابى روش اصلاح گرى و انقلابى گرى پرداخته و ببينيم آيا آنچه كه امروز جنبش دانشجويى به آن دعوت مى شود اساساً اصلاح گرى هست يا نه؟ سپس به ارزيابى روش مبارزه جنبش دانشجويى ايران در شرايط فعلى جهت گذر به دموكراسى پرداخته مى شود.• اصلاح گرى و انقلابى گرىاز حدود دو قرن پيش تاكنون حركت «اصلاح گرايانه» همواره در برابر «تحولات انقلابى» قرار داشته است. بعد از شكل گيرى فلسفه هاى سياسى و «فلسفه تاريخ» جديد كه مبتنى بر آزادى و پيشرفت بود انديشه چگونگى رسيدن به آزادى و پيشرفت مورد تامل و تدقيق قرار گرفت. به ويژه ماركس به اين نحوه انديشيدن عمق و جهت جديدى بخشيد و در كنار ساير تحولات و بستر اجتماعى اى كه وجود داشت او نيز جمع بندى خوبى از تجربيات روزگار خود را مدون كرد و با ارائه تئورى «انقلاب» جهت شكل دادن به فرايند تكاملى تاريخى جوامع به سوى آزادى و پيشرفت دوگانگى اصلاح گرى و انقلابى گرى را معنايى آشكارتر بخشيد. در زمانه اى كه ماركس زندگى مى كرد امكان تجلى هر دو انديشه و روش وجود داشت، پارلمان هاى اروپايى در اين دوران شكل گرفته و نظام پارلمانتاريستى به عنوان روشى جهت اصلاح امور مورد توجه قرار داشت، اما بنا به مقتضيات زمانى و شرايط فرهنگى، قوانينى كه پارلمان ها تصويب مى كردند عمدتاً دربرگيرنده منافع سرمايه داران و صاحبان ثروت و قدرت در جوامع بود. آفتى كه تاكنون نيز گريبانگير نظام هاى پارلمانى بوده است؛ به همين دليل انتقادات جدى به اين روند در ميان فعالان قرن نوزده نسبت به مصوبات مجالس اروپايى وجود داشت. ماركس نيز در چند مورد نسبت به قوانين مصوب مجلس به دليل عدم در نظر گرفتن منافع طبقات فرودست اعتراض كرد و مقالاتى در اين خصوص نوشت و به طور مشخص در اعتراض به تصويب «قانون دزدى چوب» در مجلس محلى راين آلمان در نشريه راينيش تسايتونگ مقالاتى به رشته تحرير درآورد.در اين روزگار آرام آرام اين دو انديشه در مقابل يكديگر صف آرايى كردند. برخى معتقد بودند براى اصلاح امور بايد مبارزه پارلمانى را به رسميت بشناسند و در انتخابات آزاد و با در دست گرفتن مجلس قانونگذارى حقوق طبقات فرودست را به آنان برگردانند. اما جريان ديگر معتقد بود بايد با استفاده از روش «انقلابى گرى»، كارگزاران تاريخ به عنوان قابله هاى تاريخ رسيدن به آزادى و پيشرفت را تسهيل بخشند. پس مهمترين وجه اشتراك «انقلابى گرى» و «اصلاح گرى» بهره بردن هر دو از فلسفه تاريخى است كه رو به سوى پيشرفت و آزادى دارد، اما وجه مميزه آنها در روش رسيدن به آن است. در اصلاح گرى، نظام پارلمانتاريستى امكان انتخابات آزاد را فراهم مى كند و همه طبقات و گروه هاى اجتماعى خود را در معرض راى و نظر مردم قرار مى دهند. مردم هركس و گروهى را كه انتخاب كردند آنها برنامه هاى خودشان را از طريق پارلمان در راستاى حركت پيش رونده تاريخ به سوى آزادى و ترقى اجرا مى كنند. نتيجه آن كه «اصلاح گرى» با وجود نظامى پارلمانى كه به راى و نظر مردم احترام بگذارد و حق آزادى انتخاب را بدون قيد و شرط پذيرفته باشد، گره خورده است. در اين انديشه و سيستم هيچ قيد و شرط ويژه اى براى انتخاب حاكمان و نمايندگان و كارگزاران حكومت وجود ندارد بلكه خواست و اراده مردم مقدم بر هر پيش شرط و قيدى است.در اينجا ما مى توانيم يك اشتراك لفظى در «اصلاح گرى» را مشاهده كنيم. در تاريخ جوامع شرقى و البته برخى جوامع غربى برخى اقدامات كه در درون حكومت هاى بسته به منظور ترميم آن صورت مى گيرد را «اصلاح طلبى» ناميده اند. گاهى اوقات وقتى يك سرى از نخبگان در درون حكومتى حركتى را براى دوام و ماندگارى بيشتر آن صورت مى دهند به غلط روش آنها را «اصلاح گرايانه» مى نامند در حالى كه از اساس اين شيوه و روش با «اصلاح گرى» مغاير است و بيشتر نوعى حركت نخبه گرايانه درون حكومتى است. اين نكته اى است كه در طول بحث به كمك ما خواهد آمد.اما انقلابى گرى نيز هدف نهايى «اصلاح گرى» را مدنظر دارد يعنى مى خواهد جامعه را به نقطه تكاملى خود برساند اما معتقدان به انقلابى گرى مى گويند آنقدر فرصت نداريم كه بنشينيم در پارلمان و برنامه ريزى كنيم؛ وانگهى اين منوط به وجود مردم و طبقات فرودست و فرادست خودآگاه است تا در كنار معايب دموكراسى پارلمانى منافع خود را به موقع تشخيص دهند. در اين شرايط انقلابيون به راه «ميان بر» مى انديشند؛ مى گويند ما به عنوان كارگزاران (agent) تاريخ، به عنوان كسانى كه مى خواهيم در فرايند كنش و واكنش ها حضور داشته باشيم نقش قابله و ماماى تاريخ را ايفا مى كنيم. جمله اى كه به كرات در متون درسى جامعه ما تكرار شده است. در اينجا مراد اين است اگر انسان كارگزار تحول در تاريخ است همين كارگزار مى تواند سير حركت جامعه و تاريخ به سوى آزادى و پيشرفت را سرعت دهد، اين «سرعت» انقلاب است. در اين ديدگاه ما بايد يك جهش ديالكتيكى داشته باشيم، يعنى جامعه را با يك جهش از چند مرحله عبور دهيم و آن را وارد در مرحله برابرى، آزادى و پيشرفت كنيم.در اينجا «انقلابى گرى» و «اصلاح گرى» در برابر يكديگر قرار مى گيرند. در اينجا بايد شرايط برابر براى افراد وجود داشته باشد تا بين اين دو روش يكى را برگزينند و گرنه اگر ما در چنين شرايطى نباشيم اصولاً سخن گفتن از اصلاح گرى و انقلابى گرى در برابر يكديگر بى معنى است و بيشتر نوعى مغالطه و عوام فريبى را به ذهن متبادر مى كند. بايد واقعاً انديشيد و بررسيد كه آيا زمينه اى براى «اصلاح گرى» كه انقلابى گرى بديل آن باشد وجود دارد؟• «اصلاح گرى» در ايران امروزبا توجه به نكات پيش گفته حالا بايد بررسى كنيم كه آيا اصولاً در جامعه خودمان با پديده اى به نام «اصلاح گرى» روبه رو هستيم يا نه؟ قصد من مورد پرسش قرار دادن اين پيش فرض است. به عبارت ديگر لازمه پرهيز از «انقلابى گرى» اثبات وجود اصلاح گرى است در غير اين صورت روش «انقلابى گرى» در برابر اصلاح گرى واجد معنا نيست زيرا بديل آن محسوب نمى شود. در ربط با «جنبش دانشجويى» نيز چنين است يعنى بعد از نفى يا اثبات وجود «اصلاح گرى» است كه مى توان راه هاى پيش روى فعالان دانشجويى را متذكر شد و به آنها پيشنهاد داد با اتخاذ روش «انقلابى گرى» در جهشى ديالكتيكى جامعه را وارد مرحله بالاترى كنند يا اين كه به دليل فقدان بلوغ لازم جامعه براى انقلاب و عدم آگاهى توده ها و عدم وجود ساير شرايط لازم روش اصلاح گرى پيشنهاد شود.اين چنين فرضى كاملاً منطقى است اما انصافاً در جامعه امروز ما «اصلاح طلبى» بيشتر يك سوء تفاهم است تا به عنوان يك واقعيت باشد؛ يك امر وهم آلود است. ما چيزى به نام اصلاح طلبى در جامعه خودمان نداريم.همانطور كه قبلاً گفتيم پيش شرط اصلاح طلبى پذيرش راى و نظر مردم در همه عرصه ها بدون هيچ گونه قيد و هيچ گونه پيش شرطى است. اين پيش شرط ها و قيود ممكن است يك ايدئولوژى باشد، يك ايدئولوژى كاملاً انسانى مثل انديشه هايى كه در اروپا وجود داشت، ايدئولوژى هاى راديكالى كه بعد از جنگ جهانى اول به وجود آمدند و خودشان را ملاك حقيقت و حقانيت مى دانستند و متناسب با ايدئولوژى از انسان ها انتظار داشتند كه عمل كنند و در آن ساختار نقش آفرينى كنند. اين قيد و پيش شرط مى تواند «يك دين» باشد. دين هم به عنوان يك پيش فرض و قيد نمى تواند در كنار راى و نظر مردم باشد، چون اگر بپذيريم مردم به «دين خاصى» اعتقاد دارند، در فرايندى عقلانى بايد بپذيريم كه آن مردم انتخاب هايشان انتخابى خواهد بود كه منافع دينى آنها را حفظ مى كند. اين گزاره كاملاً منطقى است مگر اين كه به اين گزاره كه «مردم مومن به دينى خاص همواره منافع آن دين را لحاظ مى كنند» اعتقاد نداشته باشيم و به جاى آن مفسرانى خاص براى دين تعبيه و تثبيت نماييم و بگوييم اين دين از مفسرانى برخوردار است كه فقط آنها مى توانند بگويند چه امرى در چارچوب دين هست و چه امرى در خارج دين قرار دارد. در اين صورت اين مفسران رسمى به عنوان قيد و پيش شرط در كنار اعمال حق حاكميت مردم قرار مى گيرد؛ در اينجا يك ركن اصلاح گرى ناقص مى شود و آن هم توجه ويژه به مردم و احترام به اراده اكثريت جامعه است. در چنين جامعه اى اكثريت نه تنها نمى توانند اعمال راى كنند بلكه در خوش بينانه ترين حالت وقتى كه اعمال راى مى كنند با پيش شرط ها و محدوديت هايى مواجه مى شوند كه اصل آن انتخاب اوليه را زير سئوال مى برد. بگذريم از اين كه بعضاً مشاهده مى شود كه حتى اجازه نمى دهند در مرحله انتخاب هم بروز كند و سپس بر آن نظارت كنند. براساس همان پيش فرض و دريافت اوليه در همان آغاز، اين جريان را از رونق مى اندازند و از حركت بازمى دارند. بازداشتن از حركت به معناى اين است كه پديده اى به نام اصلاح گرى نمى تواند به وجود بيايد. حالا اين مسئله را در جامعه خودمان ملاحظه كنيد و ببينيد كه آيا واقعاً «اصلاح طلبى» و «اصلاح گرى» يك سوءتفاهم بوده يا نبوده است؟ يك اشتراك لفظى بوده يا نبوده است؟ چگونه مى توان از اصلاح طلبى سخن گفت ولى به هيچ عنوان به لوازم آن پايبند و مقيد نبود؟ يعنى اگر حداقل هايى كه يك حركت را اصلاح طلبانه مى كند از جامعه گرفته شود نبايد انتظار داشت به عنوان «اصلاح طلب» مورد پذيرش قرار گيرد. به همين دليل عرض مى كنم ما در درون جامعه خودمان به خصوص در هفت و هشت سال گذشته به هيچ عنوان با پديده اى به نام «اصلاح طلبى» به اين معنا مواجه نبوده ايم. بلكه اصلاح طلبى به معنى تغييراتى در درون ساختار و سيستم حكومت بوده است. اين سيستم و اين ساختار نخبگانى در درون خودش داشته كه متوجه نقص هاى بحران خيز در درون آن شده و براى رفع بحران و كارآمد كردن سيستم در چارچوب همان ايدئولوژى و انديشه تلاش كرده اند. دقيقاً مانند همان حركتى كه در دوران قاجاريه انجام شد. در آن دوران نيز نخبگانى پيدا شدند و رسائلى را نوشتند. اين نخبگان عموماً از دل همان حكومت بيرون آمده بودند. افرادى مثل ميرزايوسف خان مستشار الدوله، ميرزا حسين خان سپهسالار، ميرزا ملكم خان و... معماران تغيير و اصلاحات در ساختار نظام قاجار بودند. اين افراد نيز درصدد تغييراتى در درون حكومت بودند نه اين كه از اصلاح طلبى به عنوان يك روش استفاده كنند. «اصلاح در حكومت» با «اصلاح گرى» به عنوان روش دو امر كاملاً متفاوت است. بايد كاملاً بين اينها تفكيك قايل شد.اصلاح در حكومت مانند اصلاحاتى است كه قرار است در قوه قضائيه صورت بگيرد. وقتى چنين سخنى گفته مى شود حكايت از وجود نواقصى در ساختار قضايى دارد و براى اندكى بهبود آن طرحى يا طرح هايى ارائه مى شود. اين عمل در راستاى هدف كلان اصلاح گرى به مثابه روش نيست.پس عرض ما اين است كه اگر خواستيم جامعه را به «اصلاح گرى» و «انقلابى گرى» مخير كنيم، بايد مشخص كنيم مراد ما از اصلاح گرى اصلاح در درون حكومت براى حفظ حكومت است يا اصلاح به عنوان روشى براى رسيدن به پيشرفت و توسعه و آزادى با اعمال حق حاكميت و نظر مردم است. اگر اين را مشخص نكنيم ذهنيت جامعه دچار تشويش مى شود و شما بهتر از من مى دانيد كه تشويش ذهن و تشويش مفاهيم باعث تشويش در عمل و نهايتاً باعث انفعال و سرخوردگى و ياس مى شود. اگر امروز در درون جامعه با پديده اى به نام ياس و سرخوردگى مواجه هستيم صرفاً محصول اعمال كارشكنانه از سوى بخشى از حاكميت به نام اقتدارگرايان نيست بلكه نتيجه طبيعى اغتشاش در مفاهيمى است كه به كار برده شده است. در بسيارى از موارد از اصلاح گرى سخن به ميان مى آيد اما به لوازم آن پايبند نيستند و حاضر نيستند آن را شفاف بيان كنند. در حالى كه اگر هر كسى صادقانه مراد خود از مفاهيم را بيان و قصد فريب افكار عمومى نداشته باشد زمينه براى گفت وگو فراهم مى شود زيرا تا وقتى مفاهيم در جاى خودشان و به معناى واقعى شان به كار نروند باب گفت و گو بسته مى ماند.با توجه به اين نكات افراد موسوم به اصلاح طلب بايد بپذيرند كه «اصلاح گرى» به معناى اعمال بى قيد و شرط و بى واسطه حق حاكميت مردم است. بدون هيچ پيشوند و پسوند ايدئولوژيك، عقيدتى، دينى، نژادى و... براى اين كه مفهوم دقيق تر اين پيشوند و پسوند مشخص شود مثالى از مسئله اى كه در جامعه ما موضوعيت ندارد مى زنم. اگر جامعه ما به دو نژاد سياه و سفيد تقسيم مى شد، مسئله اعمال حق حاكميت بدون توجه به رنگ پوست و نژاد از اهميت ويژه اى برخوردار مى شد. ساير پيشوندها و پسوندها نيز دقيقاً از چنين خاصيتى برخوردارند. ولى به دليل بار ارزشى كه دارند تا حدودى پنهان عمل مى كنند و آشكارا در برابر ديد جامعه قرار ندارد. بلكه نخبگان بايد با برجسته كردن آنها جامعه را متوجه وجود چنين مسائلى كنند. درست مثل تصاوير سه بعدى كه تصوير موجود در آن در نگاه اول مخفى و ناپيدا است اما با تمركز بر تصوير مى توان «شكل» پنهان در آن را بيرون كشيده و ديد. به همان اندازه كه اعمال حق حاكميت براساس نژاد ملموس است، اعمال آن براساس دينى خاص، مانند مسيحيت، بودايى يا اسلام دشوار است. اگر در نظامى شرط اعمال حاكميت پايبندى به دينى خاص يا ايدئولوژى اى خاص لحاظ شد ما دقيقاً با گزاره اى از سنخ گزاره نژادى روبه رو هستيم؛ با اين تفاوت كه به دليل گستردگى و شموليتى كه دارد كمتر مى تواند مورد تعرض و پرسش قرار گيرد، يا كمتر جرات و جسارت به وجود مى آيد تا از مبانى و پيش فرض هاى آن سئوال شود، در حالى كه اگر حق طلبانه به سوى حقيقت و پيشرفت باشيم اين پرسش بسيار بنيادى است و ذهن را خلجان مى دهد. در ذهن پرسش هايى ايجاد مى كند مبنى بر اين كه چگونه مى شود شما حق راى و اعمال حاكميت را از مردم براساس پيش فرض هاى عقيدتى، مذهبى، نژادى و هر پيشوند و مولفه عارضى ديگرى دريغ كنيد و بعد انتظار داشته باشيد كه در آن حكومت «اصلاح گرى» به عنوان روشى مفروض گرفته شود. اگر قرار بر اقامه دليل و ارائه سخن منطقى باشد بايد كسانى كه جنبش دانشجويى را به اصلاح گرى يا انقلابى گرى دعوت مى كنند، توجه داشته باشند، اصولاً ما در وضع فعلى ايران و در جامعه امروز ايران به هيچ عنوان با پديده اى به نام اصلاح گرى رودرو نيستيم؛ چون به هيچ عنوان زمينه براى پذيرش راى تمام عيار مردم و حاكميت آنها وجود ندارد. به راحتى مى توان پيش فرض هاى عقيدتى و ايدئولوژيكى آن را نقد و رد كرد. اما هنوز راهى براى گفت وگو باز است. بايد واژه «اصلاح طلبى» را كنار بگذارند و از ابزارهاى رسيدن به جامعه اى كه اصلاح گرى در آن به عنوان روش انتخاب شود، سخن گويند. در اينجا استراتژى ها و راه هاى رسيدن به «اصلاح گرى» با يكديگر گفت وگو و چالش مى كنند. ديگر بحث اصلاح طلبى نيست، بلكه اعلام استراتژى براى گذر به «اصلاح گرى» است. به عبارت ديگر ما بايد اين خواسته را از جريانات داشته باشيم تا برنامه و استراتژى خود براى گذار به جامعه اى كه مخير بين دو امر اصلاح گرى و انقلابى گرى باشد را اعلام كنند؛ حالا يا ما با آنها موافقت مى كنيم يا مخالفت. در اينجا مسئله خيلى ملموس تر است و خيلى راحت مى توان گفت وگو و نقد كرد و پيش فرض ها را مورد پرسش قرار داد. اما تا وقتى افراد پشت ظاهر «اصلاح گرى» و «انقلابى گرى» پنهان مى شوند هرگز امكان نقد به وجود نمى آيد. چون اينجا «مغالطه منطقى» صورت گرفته و تا اين مغالطه كشف نشود به هيچ عنوان رفع مغالطه امكان ندارد. نام اين مغالطه را من «مغالطه اصلاح طلبى» مى گذارم.با نشان دادن اين مغالطه بخشى از انتقادات وارد بر «جنبش دانشجويى ايران» پاسخ داده مى شود. زيرا اصل وجود «اصلاح گرى» مورد پرسش قرار مى گيرد و ابزارى داريم كه به توسط آن اعمال رفتار و روند تاريخى يك جريان بررسى مى شود. حالا ما گريبان كسانى كه سخن از «اصلاح طلبى» در ساختار مى گويند را مى گيريم و مى گوييم برنامه هايتان را ارائه كنيد. آيا اصلاح طلبى حكم مى كند كه انتخابات مجلس هفتم با آن كيفيت برگزار شود و كثيرى از وقايع ديگر. با اين ديدگاه نمى توانند جنبش دانشجويى را دعوت كنند يا به راه ايشان بروند يا انقلابى شوند. زيرا در اين ميان اصلاح طلبى وجود ندارد. راهى كه به نام «اصلاح طلبى» انتخاب شده بيشتر تمكين به زور پرزور است، توجيه كردن ناكارآمدى ها است. آنها كه امروز از بى برنامگى جنبش دانشجويى مى گويند خود از همه بى برنامه ترند زيرا چشم انداز مشخصى از اصلاح گرى ارائه نمى دهند، چون اصلاح گرى به معناى اصيل آن را نپذيرفته اند. در حد اعلايش به عنوان نخبگانى حكومتى هستند كه مى خواهند نظام را از بن بست و خطرات ناشى از آن نجات دهند. البته اشكال ندارد، نجات بدهند، اما ديگر نمى توانند ژست اطلاح طلب بگيرند و در چارچوب آن قيودات سنگين ايدئولوژيك همه را به ايفاى نقش دعوت كنند. از اين منظر ما انتقادات جدى به افراد موسوم به اصلاح طلب داريم، زيرا هيچ برنامه مشخصى ارائه نكردند، برنامه هايشان نيز ناكارآمد از كار درآمد و حتى نتوانستند به حداقل هاى موردنظر خود دست يابند. اگر امروز نقدى به دولت آقاى خاتمى و اصلاح طلبان وارد است مشوش كردن معانى در جامعه است. آنها با اين تشويش معانى، تشويش در عمل اجتماعى مردم را فراهم كردند و مردم را به حالت انفعال و ياس رساندند. اين ياس و انفعالى كه امروز حاكم است و همه انتظار دارند تا جريان دانشجويى آن را بشكند، ريشه در اعمال و رفتار و واژه پردازى اين افراد دارد. اينها مفاهيم را دستمالى كرده و از معناى واقعى خودش ساقط كرده اند و به جاى آن معانى نابه جا و پر خطا را نشانده اند. الان در جامعه ما همه مفاهيم خوب و كارآمد كه روزى مى توانست مورد استفاده قرار گيرد، مانند جامعه مدنى، مردمسالارى، رفراندوم و... از حيظ انتفاع ساقط شده و تا بازسازى آن راه دشوارى در پيش است. ديگر هيچ «واژه اى» مردم را به عمل اجتماعى و سياسى تشويق نمى كند. بخش عمده اى از دلايل ركود و انفعال فعلى محصول اين اقدامات است. <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-110731750791891170?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1106447551003320002005-01-23T03:28:00.000+01:002005-01-23T03:39:39.496+01:00<div align="right">ماهیت حکومت مسلط بر ایران و ظلم و ستم و تحقیر حاکم بر مردم صبور و دردکشیدهء این سرزمـین موضوعـی نیسـت کـه احـدی از آن بی اطلاع و نیازمنـد آگاهـی دادن باشـد . در حـال حاضر اکثریت قاطع ملت در مورد لزوم تغییر ساختارهای سیاسی و اجتماعی و اقتصادی کشور اتفاق نظر دارند و برای پرداخت هزینهء این تحول اعلام آمادگی میکنند . اما در واقع شاهد خفقـان تمام عیار و تسلط مطلق جمهوری اسلامی بر همین جامعه ای هستیم که به جهت تحولات عمیق اجتماعی و ارتقای سطح آگاهی و دانش و فرهنگ ملی به تعارضی بنیادین با ساختار مت! کـی بر خشونت و جهل و فقر و عقب ماندگی رسیده است . به منظور تحلیل وضعیت موجود و چگونگـی رهایـی از آن ابتدا به مروری بر تجربیـات گذشتـهء ملـت ایران در برخـورد با جمهوری اسلامی میپردازیم . <br />راهکار مبارزات خیابانی که به نوعی الگوبرداری شده از انقلاب بهمـن 57 اسـت توسـط اغلـب فعالان سیاسـی خارج از کشـور حمایـت میشـود و تا چنـد سـال پیش بخـش قابل توجهـی از جـوانان و دانشجـویان را به خود جذب کرده بود . اما تجمعاتی که سالهای اخیر در روزهایی چون هجده تیر و شانزده آذر و بیست خرداد و در مکانهایی چـون خیابان انقلاب و پارک لاله و کوی دانشگاه تشکیل شد و در انفعال مردم به شدت توسـط عوامـل حکومـت سرکوب شد نشـان داد که آمادگـی لازم برای پیگیـری چنیـن راهبردی وجـود نـدارد . جمهوری اسلامـی ! از روز تاسیس خـود تاکنون بیشترین سرمایه گذاری را در همین جبهه کرده است و به واسطهء سازماندهی عالی نیروهای نظامی و شبه نظامی و اعمال روشهای بسیار موفق امنیتی و اطلاعاتی و خشونت مثال زدنی عوامل بیشمار رسمی و غیررسمی خود به حدی از توانایی در سرکوب شورشهای خیابانی رسیده است که نمونه ای برای آن نمیتوان یافت . بنا به مشاهدات عینی خـود عـرض میکنم که در این عرصـه هیچ شانسـی برای مردم ایران متصـور نیست . مبارزات مسلـحانه هم که تنها توسط سازمان مجاهدین خلق پیگیری میشود ، دارای هیچ پایگاهی در داخل نیست و امکان آن منتفی است . و بالاخره اصلاحات مدنی که در اروپای شرقی به فروپاشی چندین دیکتاتوری انجامید و در سالهای اخیر الگو! ی غالب شده بود ، بیشترین حامی را در میان فعالان سیاسی داخل کشور و اقشار تحصیلکرده دارد . آزادی نسبی تشکیل احزاب، مطبوعات و تجمعات از ملزومات این نوع مبارزات است . چنین فضایی در سالهـای 76 تا 78 به دلیل شرایط خاص داخلی و خارجی در ایران شکل گرفته بود که منجر به کودتای آرام هیئت حاکمه و سرکوب اصلاح طلبان و برقراری مجدد خفقان در عرصهء عمومی شد . لازم به ذکر است که دوره اصلاحات بزرگترین فرصت رهبران نظام برای حفظ و تضمین جمهوری اسلامی بود که به رایگان از دست رفت . البته امکان وقوع تغییرات اساسی و بالطبع بقای طولانی مدت نظام فعلی منتفی نیست اما مطمئناً هزینه ای بسیار گزافتر از آنچه ممکن بود، به همراه خواهد داشت . <br />در نهایت و بعد از آزمایش روشهای فوق در مبارزه با جمهوری اسلامی ، ملت سرد و گرم چشیدهء ایران به سراغ راهکار مقاومت منفی رفت که اتفاقاً نمونه های فراوانی در تاریخ ایران زمین دارد . منظور از مقاومت منفی در اینجا بیتفاوتی نسبت به اشتباهات حکومت و حتی دامن زدن به آن و عـدم هرگونه حمایـت از حکومـت در زمان تعـرض دشمنـان اسـت . تعمیـق و توسعـهء این طـرح در میان مردم از زمانی آغاز شد که جمهوری اسلامی با وجود برخوردهای غیرعقلانی و از موضع قدرت بی منطق با ملت ایران در مقابل قدرتهای خارجی سـر تعظیم فرود آورد و به امتیازدهی های مداوم پرداخت . عقب نشینی های علنی جمهوری اسلامی از فردای یازدهم سپتامبر شروع شـد . اولین مقامـی در جهـان که ضمـن محکومیـت ایـن حادثـه به نوعـی اعلام برائـت کرد ، رئیس جمهوری اسلامی ایران بود . همچنین بعد از بیست و پنج سال مرگ بر آمریکا گفتن امت خودجوش حزب الله ، به مدت سه هفته در مراسم نماز جمعه در سراسر کشور دیگر " هیچکس مرگ بر آمریکا نگفت " و این در حالی بود که در عراق و پاکستان مردم به خیابانها آمده بودند و پرچم آمریکا را به آتش کشیده بودند . مدتـی بعـد افغانستـان اشغـال نظامـی شـد و در میان حیـرت همـگان ، جمهـوری اسلامـی توسـط متحدین شبه نظامی خود در افغانستان بیشترین خدمت را به ارتش آمریکا کرد و همچنین در استقرار دولت دسـت نشانـدهء آمریکا نهایت همکاری را به عمل آورد . مشابه همین روند در مورد عراق هم تکرار شد و! تا زمانی ادامه داشت که جورج بوش از محور شـرارت صحبـت کـرد و تصمیـم دولـت آمریکـا را در مورد مقابله با ایران و عراق و کره شمالی اعلام کرد . واکنش جمهوری اسلامی بسیار جالب بود . زیرا در عوض هرگونه عکس العمل انقلابی ، رقابتی سخت میان رهبران نظام برای ایجـاد ارتباط و مذاکره با آمریکا شکل گرفت و هر روز اخبار اعـزام هیئـت نمایندگانـی از ایران به کشـورهای اروپایـی برای مذاکـره غیرعلنـی با مسئـولان آمریکایـی به گوش میرسید. وحشـت حاکم بر هیئت حاکمهء جمهوری اسلامی و عقب نشینی آشکاری که با وجود رجزخوانیهای فراوان قبلی به آن تن داده بود ، موضوعی نبـود که از دیـد مـردم ایران پوشیـده بمانـد . ماجـرای پروژهء غنی سازی اورانیوم و پذیرش تمام محدودیتهای اعمال شده توسط غرب مهر تایید دیگری بر این ادعا بود که نظام با تمام توحشی که در قبال ضعیفتر از خـود دارد در برابر قویتر از خود بسیار منطقی خواهد بود . پاشنهء آشیل جمهوری اسلامی همین جاست . <br />در سـال 85 جمهوری اسلامی به بدترین وضعیت خود از زمان تاسیس میرسد . تمامی همسایگان ایران دولتهایی با گرایشات دموکراتیک و متحد با آمریکا خواهند داشت . تحریـم اقتصادی ایران به دلیل توسعه طلبی های نظامی و تهدیدات ایران برای کشورهای دیگر و نقض سازماندهی شدهء حقوق بشر به وقوع میپیوندد . آنهم در شرایطی که نـرخ بیکـاری به 25 درصــد و نـرخ تـورم به 40 درصد رسیـده اسـت ، عضویـت در سازمان تجارت جهانی غیرممکن است و در ضمن شاهد غارت بی رویهء ثروت ملـی توسـط عوامـل حکومت و باج دهی گستـردهء سرا! ن نظام به دولتهای خارجی هستیم . بحران شدید اقتصادی و متعاقب آن هرج و مرج اجتماعی و اعتراضات و اعتصابات بیکاران و کارمندان و کارگران غیر قابل اجتناب است . بروز اختلافات شدید میان اشخاص و گروههای حاضر در هیئت حاکمه که علائم آن آشکار شده است و در شرایط حاد به علت تفاوت رای در نحـوهء برخورد با معضلات ، علنـی خواهـد شـد در روند مدیریت بحران و سرکوب مردم و بسیج عمومی خللی جدی وارد می کند . آنهم در شرایطی که شاهد تزلزل پایگاه ایدئولوژیک نظام به علت مشاهده شکستهای همراه با خفت در برابر دشمنان خارجی نظام و همینطور رشد فزایندهء آگاهیهای سیاسی ، اجتماعی و مذهبی تودهء عوام هستیم . و از همه مهمتر آنکه ایالات متحده در تداوم طرح خاورمیانه ای خود و پس از سر و سامان دادن به وضعیت عراق تمام تواناییهای سیاسی ، اقتصادی و نظامی خود را صرف تغییر وضعیتی خواهد کرد که با موجودیت جمهوری اسلامی عجین شده است . آنهم در شرایطی که به لطف تجربهء اصلاحات ، اصلاح پذیر نبودن نظام در افکار عمومی داخل و خارج به اثبات رسیده است . <br />تحولات جغرافیای سیاسی از زمان فروپاشی شوروی تا کنون و به ویژه انقلابهای مخملین اروپای شرقی موید این ادعاست که تحولات مذکور به شکلی منظم و جهتدار و در راستای اهداف سیاستهای حاکم و قدرتهای برتر بین المللی بوده اند . هر چند که در هر کشوری نوع حضور مردم در شکلگیری نتیجهء نهایی تاثیر گـذار بوده اسـت ، اما نبایـد از نظـر دور داشـت که در جهان امروز امکان تغییر حکومتها به وسیلهء شورشهای مستقل مردمی در حد محال است و زمانهء آن سپـری شـده اسـت. در حـال حاضـر قدرت مطلق مردم در تعییـن سرنوشـت خــود به عنـوان جزیـره ای منفرد از جهان شعاری است که فقط به کار عوامفریبی می آید . در حقیقت کمرنگ شدن انواع مرزبندی ها در دهکدهء جهانی ، تداوم دولتها بدون تکیه به ملتها را دشوار کرده است و شرایط را برای سقوط قدرتهای خودکامه مهیا نموده است و نقش مردم حداکثر در حد امضای نهایی سقوط این دولتهاست . نقشی که مـردم عـراق و افغانستـان از آن هم محـروم شدنـد . مـلت ایران هم چاره ای جز پیوستن به قافلهء بشریت و دست یاری دادن به دنیای آزاد ندارد . اینکه به هر حال مردم نمی توانند تعیین کنندهء همه چیز باشند واقعیتی است که کتمان آن بیهوده است ، اما ساختار حقیقی و حقوقی قدرت در ایران معاصر به هر شکل و با هر روشی که متحول شود ، ملت ایران می تواند به عنوان وزنه ای موثر به ایفای نقش بپردازد . اگر ملت ایران تا ! روز واقعه در دو سطح عوام و خواص به اتحاد حول اصول مشترک و سازماندهی گسترده دست یافته باشـد ، بزرگتریـن تضمیـن ممکـن برای حفـظ حاکمیـت ملـی و تمامیـت ارضی و جلوگیری از تعرض قدرتهای منفعت طلب به حقوق و منافع کشور حاصل می شود . و اما اگر اینگونه نباشد هیچ تضمینی نیست که هیئت حاکمه ای خودکامـه بر سـر کار نیایـد و یا شاهد تجزیهء ایران عزیز نباشیم و یا قدرتهای داخلی و خارجی به سودجویی و نقض حقوق ملت نپردازند . مسالهء اتحاد و سازماندهی برای ایران امروز مساله مرگ و حیات است . <br />شرایط فعلی و سوابق تاریخی حکایت از آن دارند که حرکت به سوی وحـدت ملـی در ایران بایـد از مراجـع اجتماعـی و نخبگـان سیاسـی آغـاز شـود . اتحـاد استراتژیـک رهبران و فعالان سیاسی را می توان در دو حوزهء داخل و خارج از کشور به صورت مجزا پیگیری کرد . در خارج از کشور جمهوریخواهان ، مشروطـه خواهـان و سوسیالیستهـا می تواننـد در قالـب سه ائتلاف بزرگ و مستقـل از یکدیگـر شکل بگیرنـد . قدم اول در این راه برگزاری جلسـات غیرعلنـی توسـط افراد و گروههـای نزدیکتر و تلاش در جهت گسترش هر چه بیشتر اشخاص و سازمانهای حاضر در مذاکرات و همین! طور تصویب توافقنامه های همکاری بر مبنای تعهد به اصولی مشترک و موکول کردن اختلافات به آینده است . تشکیل شورای مرکزی به عضویت نمایندگان گروههای حاضر در ائتلاف و تنظیم مرامنامه و انتخاب دبیر کل به شکل ادواری قدم بعدی است . در نهایت میتوان به تشکیل یک شـورای عالـی در جهـت بررسـی راهکارهـای اتخـاذ مواضـع مشتـرک در قبـال مسائـل روز امیـدوار بود . در داخـل کشور به علت وجود سابقهء همکاری میان مخالفین هیئت حاکمه کار آسانتر است و زمینهء لازم برای شکلگیری سـه ائتلاف بزرگ اصلاح طلبان خارج از دولت ، ملی گرایان مذهبی و دانشجویان سراسر کشور مهیاست . چنانچه این سه ائتلاف نیز به ایجـاد سـاز و کـار ارتبـاط مستمـر و اتخـاذ سیاستهـای هماهنـگ بپردازنـد ، امکان ایجـاد اتحـادی مستحکم می! ;ان ایشان وجود دارد . همبستگی میان مبارزان داخل و خارج از کشور مرحلهء نهایی روند اتحاد ملی و گام نخست در راه سازماندهی توده های مردم و راه اندازی هسته های مقاومت در سطح جامعه است . در آخر توجه به این نکته لازم است که برای دستیابـی به اهداف مذکور چاره ای نیست جز معیار بودن موقعیت فعلی افراد در میدان نبرد میان آزادی و استبداد . <br />امضا محفوظ - دانشجوی دانشگاه تهران</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-110644755100332000?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1105717999205564342005-01-14T16:50:00.000+01:002005-01-14T17:26:45.426+01:00<div align="right"> <br />علی صمد، اخبار روز <br /><span style="font-size:130%;">بخش اول</span></div><div align="right"> مقدمه بررسی وضعیت جنبش دانشجوئی در دور جدید فعالیت های آن و نیز تغییرات اساسی و بنیانی در دفتر تحکیم وحدت در سال های اخیر و به ویژه با برگزاری "موفقیت آمیز" نشست تکمیلی دفتر تحکیم وحدت جهت انتخاب اعضای شورای مرکزی این اتحادیه در دانشگاه نصیرالدین طوسی نکات مهم و ویژه ای را برجسته می کند که توجه و اهمیت به آن می تواند ما را در تحلیل و نقد وضعیت کنونی جنبش دانشجوئی یاری رساند. در واقع با برگزاری نشست فوق، ظاهرا این امیدواری بوجود آمد که این تشکل دانشجوئی توانسته بر مشکلات و مسائل داخلی خود غلبه کرده و با حفظ یکپارچگی و تنوع در میان خود هر چه بیشتر به گسترش دمکراتیسم در درون تشکیلات خود و نیز در سطح دانشگاه ها، بپردازد. اما در هفته های اخیر، اقلیت این تشکل که از ارتباط با احزاب "اصلاح طلب" حکومتی همچون جبهه مشارکت برخوردار است و در نگاه حاکمیت به عنوان جریانی درون نظام شناخته می شود و با برخورداری از رانت حکومتی و دارا بودن 14 رای از 64 رای نشست دانشگاه نصیر الدین طوسی توانست از تعداد هفت نفری که در شورای مرکزی این تشکل عضو هستند، تعداد سه نفر را به دلیل فشارهای تحمیلی حاکمیت و گروه های "اصلاح طلب" حکومتی از آن خود کند. فراکسیون اقلیت دفتر تحکیم وحدت (این طیف که به "فراکسیون سنتی" معروف است، اغلب از دانشجویان دانشگاه های تهران، بهشتی و تربیت مدرس می باشند) بر این باور است که اکثریت شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت با صدور نامه، اعلامیه و بیانیه به بسط و گسترش اختلافات در دفتر تحکیم وحدت دامن زده است و با این روش آنها تمام توافق های حاصل شده در نشست دانشگاه نصیرالدین طوسی را زیر پا گذاشته اند. مسئولین "فراکسیون سنتی" با تهدید به استعفا و مخالفت صریح با صدور نامه و بیانیه های اخیر شورای مرکزی، سعی کرده اند با ایجاد شانتاژ به ترتیبی جلوی فعالیت های بیرونی شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت را با بحران مواجه سازند. در برابر این برخوردها، شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت که اکثریت اش در دست "فراکسیون مدرن" است و در نشست دانشگاه نصیرالدین طوسی از 64 رای 50 رای را با خود همراه داشته است و نیز امروز چون گذشته، 42 تشکل دانشجوئی در سراسر دانشگاه های ایران، از این "فراکسیون مدرن" حمایت قاطع می کنند. لازم به تاکید است که "فراکسیون مدرن" در نشست دانشگاه نصیرالدین طوسی می توانست به تنهایی نشست اتحادیه را به صورت رسمی و قانونی با داشتن اکثریت مطلق برگزار کند اما چنان که پیشتر متذکر شدیم به دلیل فشارهای تحمیلی حاکمیت و گروه های اصلاح طلب حکومتی به این جریان و نیز خواست حفظ وحدت تشکیلاتی از طرف جناح اکثریت، نشست مذکور برگزار شد. اکثریت دفتر تحکیم برای حفظ اتحادیه مجبور شد در شورای مرکزی امکاناتی را در اختیار فراکسیون سنتی قرار دهد که در حد وزن آن جناح در بدنه دانشجوئی و تشکل های عضو دفتر تحکیم، نبود و امروز این تصمیم گیری باعث ایجاد مشکلاتی برای شورای مرکزی دفتر تحکیم شده است. اکثریت دفتر تحکیم وحدت برخوردهای فراکسیون اقلیت را در درون و بیرون اتحادیه نادرست می داند و بر این امر تاکید دارد که صدور قانونی و حقوقی نامه، اعلامیه ها و بیانیه های شورای مرکزی بر اساس مواضع رسمی و مصوبات موجود در تشکل صادر شده است و اعلامیه بدنه دانشجویی و تشکل های اتحادیه از این مواضع به اشکال گوناگون حمایت و سیع کرده اند. البته ما قصد دخالت در مسائل درون تشکیلاتی دفتر تحکیم وحدت را نداریم، اما در اینجا لازم دانستیم تا حدودی مختصر فقط به موارد اختلاف و ارزیابی های دو فراکسیون با توجه به نیرویی که در این اتحادیه با خود همراه دارند، نگاهی بیاندازیم. به علاوه قصد ما در این نوشته بیشتر تحلیل و نقد فاکتورهایی است که منجر به کاهش فعالیت سیاسی و اجتماعی جنبش دانشجویی در سال های اخیر و به ویژه امروز می باشد.شاید بهتر باشد قبل از این که وارد بحث اصلی شویم تاکیدی به این حقیقت روشن که برای هیچ فردی پنهان نیست بکنیم که جنبش دانشجوئی با تمام گرایش های علنی ، نیمه علنی و مخفی خود توانست در شکل گیری دوم خرداد 1376 و پیشبرد جنبش اصلاحات، تلاش ها و فعالیت های بسیار موثری را انجام دهد و این جنبش مشخصا از سال 1378، تا به امروز بیشترین هزینه ها را در این مبارزه پرداخته است. در این سال ها تلاش و مبارزه دانشجویان برای پاسداری از آرمان های آزادی خواهانه و دموکراتیک و نیز مخالفت روشن و بی خدشه با تمامی دستگاه استبداد و ولایت در ایران، نقشی ویژه و پیشرو به دانشجویان و دانشگاه داده است. در واقع دانشگاه سمبل دگراندیشی در جامعه محسوب می شود و وظیفه آموزشی و علمی دانشگاه تربیت جوانانی متخصص و دگراندیش برای ورود به اجتماع است و بدین ترتیب این جوانان تحصیل کرده تجربه آزادی را به عرصه های دیگر جامعه می توانند بکشانند. پس این موقعیت تاثیرگذار دانشجو و دانشگاه باعث می گردد که حکومت اقتدارگرای اسلامی به اشکال گوناگون و در سطحی وسیع و خشونت آمیز، دانشجویان را زیر ضرب سرکوب و اختناق سیاسی و امنیتی قرار دهد. در واقع حکومت با ایجاد بدبینی و بالابردن هزینه فعالیت سیاسی برای دانشجویان می خواهد آنها را از هر نوع تشکل، سازمان و گروهی دور کند و عملا به هدفش که ایجاد و تقویت انفعال در میان دانشجویان است برسد. حکومت اسلامی همواره در طول حیات خود سعی کرده که شور و شوق فعالیت سیاسی را از دانشگاه ها بکاهد و با ایجاد روحیه و فضای کنترل و یا تحت کنترل بودن در محیط دانشگاه به جو ناامیدی و ترس دامن زند و با انواع نهادهای خود در دانشگاه و بیرون از آن، بار دیگر سال ها دانشگاه را تحت نظارت و مهار خود قرار دهد. همه این سیاست های حکومت نشانگر این است که آنها تمایلی به حضور حرفه ای تشکل های سیاسی _ صنفی دانشجوئی و استقلال دانشگاه ها ندارند. پس با این حساب ضرورت حفظ، ایجاد و گسترش تشکل های سیاسی، فرهنگی، اجتماعی، ... دانشجوئی و نیز اهمیت استقلال دانشگاه بیش از هر زمانی در میان دانشجویان و دانشگاهیان قوت می گیرد. ما در ادامه مقاله به اهمیت موارد برشمرده فوق می پردازیم: <br />1_ استقلال دانشگاهدانشگاه در ایران بیش از 70 سال سابقه تاریخی دارد. این نهاد در جامعه دارای کارکردها و وظایف معینی است. نگاه به تجربه و عملکرد دانشگاه های سراسر جهان نشانگر این است که این نهاد آموزش عالی یکی از مهم ترین وظایف اصلی اش تا به امروز، تولید فکر و اندیشه انتقادی و تفکر نو در جوامع بشری بوده است. پس با این حساب، دانشگاه های ایران هم نمی توانند از این قاعده عمومی در جهان مستثنی باشند. شکست پروژه اسلامی کردن دانشگاه ها و دانشجویان توسط حکومت اسلامی ایران به قدر کافی حقیقت فوق را تائید می کند!در ایران نهاد دانشگاه، مرکز یکی از اصلی ترین تولیدکنندگان جریان نواندیشی در جامعه محسوب می شود. اهمیت، نقش و نفوذ دانشگاه و جنبش دانشجوئی به ویژه از اواسط دهه 70، روز به روز در میان مردم افزایش یافته است. در واقع می توان چنین تحلیل کرد که در سال های اخیر، دانشجویان و دانشگاهیان به دلیل خصلت مدرن و دمکراتیک خواسته هایشان در مبارزه بر علیه جهل و استبداد، توانسته اند به یکی از مهم ترین گروه های مرجع اجتماعی در جامعه تبدیل شوند.امروز این خواست مرکزی را بیش از هر زمانی دانشجویان و دانشگاهیان تاکید دارند که می خواهند خودشان به صورت مستقل فضای درونی دانشگاه را به عنوان یکی از موارد اساسی در این نهاد توصیف، نقد و دفاع کنند. دانشجویان در این میان مناسب است در عمل در جریان روند ایجاد و پیشبرد تغییرات، به نقش پیشرو و پیشاهنگ خود هر چه بیشتر توجه نشان دهند. زیرا ارتباط ارگانیک جنبش دانشجوئی با نهاد دانشگاه، همواره از آنان چهره ای مدرن، سکولار و دموکراتیک در جامعه ایجاد می کند. در ضمن دانشجویان به واسطه تبادل فکر و اندیشه و برخورد آراء و عقاید از درک موضوعات سیاسی بهتر بر می آیند. بعد از انقلاب در دانشگاه های کشور، اقشار و طبقات گوناگون جامعه توانستند در این مرکز آموزش عالی وارد و به تحصیل علم و دانش بپردازند و همه این موارد باعث می گردد که آنها راحت تر با جامعه و به ویژه اقشار پایین جامعه ارتباط مستقیم، موثر و دائمی برقرار کنند.موضوع استقلال دانشگاه و چگونگی رسیدن به آن، همواره یکی از موارد بحث و جدال در کشورمان بوده است. دانشگاه به دلیل وجود حکومت های استبدادی در ایران متاسفانه هیچگاه نتوانسته استقلال مطلوب و لازم خود را داشته باشد. در واقع لازمه ایفای نقش از جانب دانشگاه، داشتن استقلال کافی و فضائی امن و مطمئن برای ارائه نظرات و پیشبرد بحث های گوناگون است. در این نوشته وقتی از استقلال دانشگاه صحبت می کنیم منظور استقلال دانشگاه ها در مقابل حاکمیت و دولت است. اگر چنین استقلالی متحقق شود زمینه برای حل دیگر مشکلات نظام آموزش عالی راحت تر فراهم می گردد. در اصل می توان باجرات گفت که داشتن استقلال ساختاری و مدیریتی و دخالت دموکراتیک اعضا در اداره امور دانشگاه و انتخاب روسای دانشگاه ها و اتخاذ خط مشی ها بر اساس تمایلات "داخل دانشگاه" می تواند موانع رسیدن به استقلال دانشگاه ها را برطرف سازد. جنبش دانشجوئی و به ویژه دفتر تحکیم وحدت به عنوان بزرگ ترین تشکل دانشجوئی موجود علنی در دانشگاه ها چنان که بخواهد _ البته در این میان باید به محدودیت ها و فشارهای امنیتی حکومت توجه لازم داشت _ می تواند مبارزه ای موثر و آگاهانه ای را در جهت کاهش قدرت و دخالت مراکز و نهادهای غیردانشگاهی در امور دانشگاه ها و دانشجویان و نیز علیه نهادهایی چون گزینش، حراست، بسیج دانشجوئی، کمیته های انضباطی، شوراهای انقلاب فرهنگی، مرکز نشر دانشگاهی، دفتر حوزه در دانشگاه، دفتر نمایندگی ولی فقیه و ... که استقلال دانشگاه ها و دیگر مراکز آموزش عالی را نفی می کنند، سازماندهی کند. زیرا بعد از 25 سال از انقلاب، هنوز تمام این ارگان ها، مراکز مهم مدیریتی را در دانشگاه ها در دست دارند و تاکنون با انواع آئین نامه ها، بخش نامه ها و محدویت ها و فشارهای دیگر، حق اعتراض، حق دخالت در امور دانشگاه ها و حق ایجاد تشکل دانشجوئی و ... را از دانشجویان و دانشگاهیان گرفته اند. بعد از دوم خرداد بسیاری از اصلاح طلبان حکومتی و غیرحکومتی انتظار این را داشتند که با حضور آقای خاتمی در ریاست شورای عالی انقلاب فرهنگی به نفع استقلال دانشگاه ها و فعالیت تشکل های دانشجوئی تصمیماتی اتخاذ شود، اما این شورا در دوره ریاست آقای خاتمی موضعی محدودکننده در قبال آزادی های فرهنگی، آکادمیک، اینترنتی، فعالیت های دانشجوئی و استقلال دانشگاه ها اتخاذ کرد. امروز با آغاز به کار مجلس هفتم، جناح راست با داشتن اکثریت مطلق در مجلس و فعالیت در دو کمیسیون فرهنگی و آموزشی و تحقیقات در نظر دارد هر چه بیشتر از قبل، فشار بر دانشگاه و دانشجویان را افزایش دهد. در چنین شرایطی برای دانشجویان و دانشگاهیان ضرورت دارد که پیش از هر چیزی، بر علیه ده ها نهاد ریز و درشتی که در فراز دانشگاه ها به جای دانشجو، استاد و دانشگاهیان تصمیم گیری می کنند و بدین طریق استقلال دانشگاه را محدود و به خطر می اندازند، مبارزه ای همه جانبه انجام گیرد. این مبارزه مشترک در دانشگاه منجر به تحکیم و گسترش رابطه دانشجو، استاد و دیگر دانشگاهیان می شود و در کل این مبارزه به نفع جنبش دموکراتیک مردم کشورمان تمام می شود! <br /><span style="font-size:130%;">بخش دوم</span></div><div align="right">2_ ضعف تئوریک یا فقر نظریه در جنبش دانشجوئیداشتن نظریه در جنبش دانشجوئی امری ضروری و بدیهی است. این جنبش بدون اندیشه و برنامه نو، نیرویش تضعیف یا پژمرده می شود. نداشتن تئوری مشخص یا فقر نظریه در جنبش دانشجوئی در ایران، حداقل ضررش ایجاد سر در گمی، بحران و رکود در مبارزات آنها می شود. این جنبش از درون خود می بایست نظریه تولید کند. البته برای ساختن نظریه، جنبش دانشجوئی می تواند از کمک روشنفکران در جامعه بهره مند شود. اما مفهوم کمک گرفتن بدین معنی نیست که دانشجویان هر چه را که می شنوند یا به اینها گفته می شود را بپذیرند. بلکه مناسب ترین برخورد این است که دانشجویان در عمل به نقد آن نظریات روی آورند و بدین طریق بر تجربیات خود اضافه کنند. جنبش دانشجوئی این بار با بهره گیری از تاریخ گذشته خود می بایست جداْ از افتادن در ورطه ایدئولوژی و دین، پرهیز کند و نیروهای خود را به سوی روشنگری سمت دهد. پس جنبش دانشجوئی علاوه بر جنبش سیاسی می بایست جنبش روشنگری نیز باشد. در واقع دانشجویان و تشکل های آنها باید پروژه توسعه نگرش انتقادی را در سطح جامعه گسترش دهند. تنها در چنین شرایطی است که نظریه جنبش دانشجوئی رفته رفته پایه هایش ساخته خواهد شد. در این تحلیل می بایست به این واقعیت بدیهی همواره توجه داشت که موقعیت دانشجویان در دانشگاه ها موقتی است. آنها تجربه را می آموزند اما متاسفانه این تجربه به نسل بعدی انتقال نمی یابد و جنبش دانشجوئی مجبور است هر بار از نقطه صفر شروع کند. در اوایل دهه 60، به دلیل گسست تاریخی که به دلیل سرکوب و اختناق در ایران بوجود آمده جنبش دانشجوئی از انتقال تجربیات ریز و درشت نسل های قبلی جنبش محروم شد. امروز این جنبش بیش از هر دوره ای به راه حل های عملی جدی نیاز دارد و به نظر ما این از دشوارترین کارهای دانشجویان و تشکل های آنان می باشد.این موضع روشن است که از دهه 60 تا امروز، برای سازماندهی رفتار اجتماعی نسل جدید دانشجوئی در ایران که مبتنی بر تحولات اجتماعی، فکری و فرهنگی جدید جامعه باشد یک تئوری متناسب با آنها تولید نشده است و این مشخصا پایه های نظری و فکری جنبش دانشجوئی را تضعیف کرده است. در گذشته همه نظریه ها از بیرون دانشگاه وارد می شد و دانشجویان متاسفانه چندان آزادی انتخاب نداشتند. اما امروز دانشگاه و دانشجویان به این ضعف اساسی خود واقف شده اند و به دنبال راه حل های عملی و جدی برای غلبه بر این معضل هستند. دانشجویان، امروز به این موضوع توجه دارند که کار آنها در دانشگاه و جامعه تنها فعالیت سیاسی نیست بلکه فکر و اندیشه کردن نیز می باشد. برنامه های سخنرانی که اخیرا تشکل های دانشجوئی در دانشگاه ها برگزار کرده اند را می بایست در چارچوب فوق ارزیابی کرد. محصولات فکری که دانشجویان و دانشگاهیان تولید می کنند می بایست به جامعه ارائه شود. تنها در چنین حالتی است که جنبش دانشجوئی و دانشگاه می توانند به عنوان یکی از نیروهای پیشاهنگ جامعه برای سازماندهی وسیع مبارزات دانشجویان و دیگر اقشار جامعه، اقدامات اساسی انجام دهند. اگر دانشجویان موفق به تعیین پروژه جنبش دانشجوئی شوند در آن صورت آنچه در این موقعیت ادامه می یابد فکر جنبش خواهد بود.امروز یکی از انتقادهای اساسی به جنبش دانشجوئی این است که این جنبش در مقابل افت جریان روشنفکری در دانشگاه، افت کیفیت آموزشی، بی ارتباطی مباحث درسی با نیازهای جامعه، نقد رفتار دانشجوئی در خصوص تحصیل علم و نظایر آنها، به سکوت برخورد کرده است تغییر شرایط به وجود آمده در عرصه قدرت و نیز نتیجه تاثیر مستقیم این تغییرات بر جنبش های اجتماعی، وظایف جنبش دانشجوئی را در مبارزات آزادی خواهانه بیش از گذشته افزایش می دهد. اگر چنانچه ضعف تئوری یا نظریه به ترتیبی برطرف نشود، جنبش دانشجوئی در آینده با مشکلات بسیار نگران کننده ای مواجه خواهد شد. <br />3_ مبارزه سیاسی یا صنفی یا هر دوجنبش دانشجوئی بیش از هر چیزی یک جنبش صنفی است. در دانشگاه وظیفه دانشجو در درجه اول این است که از فضای دانشگاه حمایت کند. اگر دانشجویان در یک فضای دموکراتیک زندگی کنند حتما امکان فعالیت و تحرک صنفی را به راحتی در اختیار خواهند داشت. زیرا در یک جامعه دموکراتیک همگان نسبتاْ از حقوق دموکراتیک برخوردار هستند و همواره در آن فضای دموکراتیک از حقوق اقشار متفاوت مردم توسط نهادهای مدنی، دفاع صورت می گیرد و در این بین نهاد دانشگاه و مشخصا دانشجویان از این امر مستثنی نیستند. اما اگر در جامعه ای بسته و دیکتاتور زده و آن هم از نوع مذهبی اش مبارزه برای احقاق حقوق صنفی توسط دانشجویان صورت گیرد. آنها چه بخواهند و چه نخواهند وارد عرصه سیاست می شوند و بدین طریق علاوه بر حقوق صنفی برای حقوق سیاسی هم مبارزه می کنند. پس در این صورت وقتی دانشجو می بیند که حقوق دموکراتیک اش در دانشگاه رعایت نمی شود طبعا پیشگام مبارزه برای بدست آوردن آن حقوق دموکراتیک از دست رفته می شود. در واقع می توان چنین نتیجه گیری کرد که جنبش دانشجوئی محصول جامعه بسته و دیکتاتور زده است. در جامعه ای که انسداد سیاسی وجود دارد، هنگامی که دانشجویان در فعالیت ها و مبارزات جنبش شرکت می کنند می بایست به این امر آگاه باشند که تا چه اندازه +++ خودشان را تغییر دهند و در این عرصه قصد دارند چه مقدار از ارزش های جامعه را نیز متحول سازند. پس باتوجه به توضیحات فوق می توان ادعا کرد که ماهیت جنبش دانشجوئی در اصل صنفی _ سیاسی است. البته خط و اصل +++ مبارزه صنفی و سیاسی را خود دانشجویان باید تعیین و روشن کنند. خواسته های صنفی شامل هنجارهای مربوط به روابط میان استادان و دانشجویان، فضای دانشگاه و رابطه بین دانشجویان نحوه تحصیل و نگرش به مردم+++ و دانشگاه، وضعیت مدیریت دانشگاه و غیره است. همه موارد فوق صنفی صرف است و در طول این سال های گذشته در دانشگاه ها هیچ تغییری در این عرصه های فوق صورت نگرفته است. فعالیت های صنفی دانشجویان در عرصه های فوق منجر به برخورد با وزارت علوم می شود و چنان که می دانیم این ارگان بخشی از ساخت سیاسی دولت است و باالطبع خواست های صنفی و سیاسی بدین طریق در یکدیگر عجین می شوند. بدین طریق امکان تفکیک در این عرصه دشوار خواهد شد. شاید مناسب باشد در خصوص عجین شدن مبارزات صنفی سیاسی به آماری که ماهنامه آفتاب شماره 21، آذر 1381، در مصاحبه با آقای پرویز پیران ارائه شد نگاهی بیندازیم تا بلکه موضوع بدین طریق بهتر روشن شود. آقای پیران می گوید: "در مبارزات دانشجوئی ایران از سال 1314 تا پایان رژیم گذشته، شاهد 18+++ بار تظاهرات به دلایل صنفی، سه بار آغاز تظاهرات به دلیل صنفی ولیکن ++++شدن و سیاسی گردیدن آنها. 96 بار تظاهرات سیاسی غیرصنفی بوده ایم. این امر نقش محوری خواسته های صنفی دانشجویان را می رساند که در شرایط جهان سوم بسیار طبیعی است، لذا می توان نتیجه گرفت که جنبش دانشجوئی، جنبش صنفی _ اجتماعی قدرتمندی است که در جهان سوم پیشاهنگ مبارزات تلقی می شود."همه توضیحات فوق را می توان چنین نتیجه گیری کرد که دانشجویان نمی توانند خود را از سیاست برکنار سازند البته مفهوم این نتیجه گیری این نیست که باید تنها به کار سیاسی صرف پرداخته شود. زیرا تجربه های تاریخی گوناگون و به ویژه تجربه های جنبش دانشجوئی ایران از سال 1376 تا به امروز بیانگر این است که فعالیت سیاسی صرف دانشجویان به دلیل محدودیت ها و موانعی که در جامعه و دانشگاه وجود دارد باعث می شود که بدنه دانشجوئی تشکل های دانشجوئی روز به روز کاهش بیابد و باالطبع چنین تجربه ای به نفع جنبش دانشجوئی نیست. در سال های اخیر تحرکات صنفی دانشجوئی در سراسر دانشگاه ها گسترش یافته است. در واقع دلیل آن بیشتر از مشکلات اقتصادی این قشر ناشی می شود. پس تشکل های دانشجوئی به فعالیت های صنفی بیش از گذشته می بایست توجه داشته باشند.بعد از انقلاب دانشگاه ها همواره تا به امروز با موضوع افت سطح آموزشی، وجود گزینش، کمبود کادر علمی، تصفیه اساتید به دلایل مذهبی، عقیدتی و سیاسی، عدم آزمایشگاه های مجهز، فقر کتابخانه، نایابی بسیاری از کتب و گرانی قیمت کتاب ها و جزوه های درسی، پایین بودن کمک هزینه و عدم پرداخت به موقع آن، کمبود خوابگاه و وضعیت دشوار و غیرانسانی زندگی در خوابگاه ها و فضاهای آموزشی که به زندگی روزانه دانشجویان مربوط می شود و نیز گرانی سلف سرویس از یک سو و از سوی دیگر با کنترل پلیس و حراست، بسیج دانشجوئی، گروه های فشار، مناسبات اقتدارگرایانه و با هجوم سازمان یافته قوه قضائیه به تشکل ها و نشریات دانشجوئی و اعمال فشار برای وابسته و حکومتی نگه داشتن جنبش دانشجوئی به جناح های حکومتی و ایجاد تفرقه و تشتت در میان دانشجویان و تشکل های دانشجوئی چون دفتر تحکیم وحدت و ...، روبرو بوده و هستیم. دانشجویان از طریق تشکل های صنفی و سیاسی خود می توانند به اشکال گوناگون با این فشارها، کمبودها، تبعیضات و تحقیرها، مبارزه کنند. چنین مبارزه آگاهانه ای به نفع جنبش دانشجوئی تمام خواهد شد. <br />4_ رادیکالیسم و جنبش دانشجوئیدر ایران بعد از انقلاب، حکومت اسلامی همواره موانع بسیار زیادی را برای آزاد اندیشیدن و بیان عقیده و برخورد آراء و عقاید بوجود آورده است. دانشجویان به عنوان یکی از مهم ترین اقشار تاثیرگذار در جامعه دائما تحت فشار خشونت، سرکوب و تبعیض قرار دارند. آنها به صورت روزانه نابرابری های زیادی را در عرصه اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی می بینند. این مسائل و مشکلات حساسیت آنها را بیش از پیش افزایش می دهد. دانشجویان به دلیل شرایط ویژه شان نمی توانند مشخصاْ نماینده طبقه، سازمان و جمعیت معینی در جامعه باشند. در واقع حدود فعالیت دانشجوئی به مطالبات دموکراتیک محدود می شود و نباید از او انتظار داشت که به دفاع از منافع مشخصی بپردازد. اما در عین حال باید متذکر شد که در سنت جنبش دانشجوئی ایران، دانشجو همواره به مسائل اقتصادی، نگاهی طبقاتی داشته و دفاع از محرومان و عدالت اجتماعی از آرمان های اصلی و اولیه آنان بوده است.دانشجو به دلیل شور و شوق و احساس جوانی، شرایط سنی و صداقت به جنبش روی می آورد. در ضمن محیط تحصیل دانشجو، استقلال نسبی مالی، توقعات و انتظارات جامعه، همواره از او عنصری معترض و منتقد می سازد و علاوه بر موارد فوق، موضوع سرکوب و خلاء احزاب اپوزیسیون باعث می شود که بخش هایی از وظایف احزاب به عهده جنبش دانشجوئی قرار گیرد. همه مجموعه فوق به مبارزات جنبش دانشجوئی، ماهیتی رادیکال می دهد. این ویژگی، در حکومت های دیکتاتوری همواره با جنبش دانشجوئی همراه خواهد بود. جنبش دانشجوئی در تاریخ مبارزات خود، به طور عمده رادیکال عمل کرده است. جنبش دانشجوئی، جنبشی صنفی _ سیاسی و اجتماعی قدرتمندی است که در جهان سوم پیشاهنگ مبارزات مردم تلقی می شود. البته اگر این رادیکالیسم هر گاه با هوشیاری همراه نباشد می تواند زمینه سوءاستفاده نیروهای حکومتی در راستای منافع آنها قرار گیرد. پس رادیکالیسم نیاز هر مجموعه ای است که به وضع موجود راضی نیست و می خواهد جلوتر برود و به آینده بیندیشد. رادیکالیسم نشانگر یک سمت گیری سیاسی در جامعه است. در واقع رادیکالیسم، مبارزه برای تحولات بنیادی و ریشه ای در جامعه است. رادیکالیسم آن گرایشی سیاسی است که باور دارد در ساختار سیاسی ایران می بایست تغییرات بنیادی و اساسی صورت گیرد و در ضمن از مرحله دوره حکومتی نیز فراتر رود. به علاوه خواسته ها و تمایلات و مطالبات انسانی را جنبش دانشجوئی مناسب است پیگیری کند. این پیگیری ها می تواند ثمرات گرانبهائی برای این جنبش داشته باشد که کمترین آن، ایجاد آگاهی نو در طبقات درونی اجتماع ایران و گسترش پروژه روشنگری در جامعه است</div><div align="right"><span style="font-size:130%;">بخش سوم</span></div><div align="right">5 .ارتباط جنبش دانشجوئی با بدنه خود در دانشگاهيکی از عمده ترين و اساسی ترين نيازهای دانشجوئي، آزادی تشکيل سازمان های دانشجوئی و فعاليت در آن است. داشتن تشکيلاتی گسترده، عام و فراگير که نماينده همه دانشجويان صرف نظر از افکار، عقايد، آرای سياسی و فکری آنان باشد از ضروريات روز دانشجويان است. تشکيل و تقويت شوراهای صنفی دانشجوئی در دانشگاه ها می توانند به مثابه يکی از اشکال نهادهای مدنی در جامعه دانشگاهی کشور در جهت ارتقاء سطح ملی موسسات آموزش عالی و مشارکت در برنامه ريزی های آموزشی و نيز دموکراتيزه کردن مناسبات و روابط دانشجويان با مديريت دانشگاه ها، ارتقای نقش نظارتی دانشجويان در امور دانشگاه، بالا رفتن مشارکت دانشجويان در امور صنفی و حل معضلات دانشجويان دختر و پسر، عمل کنند. جنبش دانشجوئی برای ادامه کاری در دانشگاه ها فقط می بايست بر نيروی دانشجوئی و بدنه خود، حساب باز کند وگرنه به نيرويی غيرموثر و کم تاثير تبديل خواهد شد. امروز به دلايل متفاوت سرخوردگي، رخوت و عدم تحرک کافی در بين دانشجويان و جامعه دانشگاهی نفوذ کرده است. البته يکی از دلايل اين امر چنان که پيشتر متذکر شديم وجود سرکوب و اختناق در ايران است و ديگری که اهميت اش کمتر از اولی نيست، دور شدن و يا دور نگه داشتن جنبش دانشجوئی از بدنه خود می باشد. يکی از نکاتی که جالب توجه است اين می باشد که جنبش دانشجوئی در اين سال های اخير مدام خاتمی و "اصلاح طلبان حکومتی" را مورد انتقاد قرار داده که آنها بين منافع مردم و منافع نظام، دومی را ترجيح داده اند. اما گويا فعالين دانشجويی به وضعيت تشکل های خود در دانشگاه ها توجه ندارند. آنها در اين سال ها با انجام فعاليت سياسی صرف در دانشگاه ها و در جامعه، روز به روز متاسفانه ارتباط خود را با واقعيت زندگی روزانه دانشجوئی دور کردند و اين امر باعث ايجاد فاصله ميان بدنه دانشجوئی با فعالين دانشجوئی اين تشکل ها شد و بدين طريق دامنه سازمان يافته حرکت ها و اعتراضات دانشجوئی به شدت در ميان دانشجويان کاهش پيدا کرد و اين باعث انسداد سياسی در ميان دانشجويان شد. در ضمن تغيير نسل دانشجويان يکی ديگر از دلايل دوری دانشجويان از فعاليت های سياسی است. همچنين تشکل های قديمی دانشجوئی با مدل های سنتی خود امروز با نگاه نويی که دانشجويان به درس، دانشگاه، زندگی و فعاليت های اجتماعي، فرهنگی و سياسی دارند، ديگر جوابگوی دانشجويان نيستند. زيرا تغييرات ساخت اجتماعي، سطح آموزش و ساير اتفاقاتی که در جامعه روی داده، باعث تغيير نگرش در دانشجويان شده است. در واقع دانشجويان از انجمن ها و تشکل های دانشجوئی که خودشان را به روز نکنند ديگر حمايت وسيع نخواهند کرد.البته مفهوم اين حرف اين نيست که بايد تشکل های موجود را منحل کرد. اما مناسب اين است که تشکل های موجود دانشجوئی در دانشگاه ها خودشان را به ترتيبی با مطالبات دانشجوئی همراه سازند. در حال حاضر مناسب ترين روش برای جنبش دانشجوئی بيش از هر چيزی اين است که در دانشگاه عمل کند زيرا در آن جا موفق خواهد بود. در واقع اين جنبش تنها در دانشگاه است که می تواند تجديد امکانات، نيرو و منابع کند. جنبش دانشجوئی واقعا می بايست سخنگوی بدنه اجتماعی خود در دانشگاه ها باشد. يعنی اين که اين جنبش بهتر است آن قدر مواضع تشکل های خود را در دانشگاه ها تعديل و تغيير دهد که مجموعه بيشتری از دانشجويان بتوانند جذب آن شوند. در اصل اين مجموعه از دانشجويان، نيروی مدنی جنبش دانشجوئی محسوب می شوند. طرح مطالبات واقعی دانشجويان باعث می شود که بدنه اجتماعی بزرگ تر شود. با بزرگ شدن بدنه جنبش دانشجوئی فرصت سازماندهی نيز بيشتر می شود و اين سازماندهی در تحرکات بعدی حرکت های دانشجوئی می تواند کاملا کارساز شود.در سيستم فعاليتی دانشجويان در دانشگاه های ايران، حضور در تشکل های فرهنگي، علمي، صنفی و سياسی و نيز حق داشتن نشريات دانشجوئی از اساسی ترين راه های مشارکتی دانشجويان محسوب می شود. فعاليت های دانشجوئی در واقع جزء جدايی ناپذير از زندگی دانشجوئی است. امروز طبق آماری که توسط مطبوعات داخل کشور ارائه می شود، نزديک به ده درصد از دانشجويان در فعاليت های فرهنگي، علمي، تخصصی و مطبوعاتی فعاليت موثر دارند اما بنابه دلايلی که پيشتر مذکر شديم تنها نيم درصد از دانشجويان به فعاليت سياسی مشغول می باشند، و اين با جمعيت تقريبا دو ميليونی دانشجويان هماهنگی ندارد. پس فعالين جنبش دانشجوئی در ارتباط با بدنه خود می بايست به اين امر توجه و حساسيت بيشتری نشان دهند. <br />6. ارتباط جنبش دانشجوئی با اقشار مختلف مردم در بيرون از دانشگاهجنبش دانشجوئی برای گسترش و حمايت از ايده های دمکراتيک خود علاوه بر بدنه دانشجوئی می بايست به اشکال گوناگون رابطه خود را با بيرون دانشگاه تنظيم کند. يعنی اين که جنبش دانشجوئی بدون ارتباط با مردم در تنهائی و انزوا بسر خواهد برد. البته ارتباط با اقشار مختلف مردم نبايد به دنباله روی جنبش دانشجوئی از آنها منجر شود. در انتخابات دوم خرداد، دانشگاه به عنوان يکی از گروه های اصلی مرجع مردم در تصميم گيری عمل نمودند. در چنين صورتی برای مبارزين سياسی در ايران و حتی خارج از کشور روشن است که به دست گرفتن فضای دانشگاه و کنترل آن می تواند اهرم فشار سياسی مناسبی در جامعه تلقی شود. در حال حاضر نزديک به دو ميليون دانشجو در سراسر کشور به تحصيل مشغول هستند. اين نيروی بزرگ دانشجويان می بايست توسط خود دانشجويان سازماندهی شوند و خود آنها هستند که نوع سازماندهی و ارتباط با مردم را تعيين می کنند و بدين ترتيب با بسط اين ارتباط ها می توانند ايده ها و روابط خود را گسترش دهند. در چنين شرايطی امکان سرکوب و ضربه پذيری کمتر می شود زيرا خواسته های سياسی و اجتماعی دانشجوئی جهت مردمی و عمومی پيدا می کند. اين امر از اساسی ترين موضوعاتی است که دانشجويان همواره می بايست به آن بيانديشند. در اين عرصه در گذشته تجربيات تاريخی زيادی وجود دارد که مناسب است به اختصار به برخی از آنها در اين نوشته بپردازيم:_ قبل از پيروزی انقلاب در مقاطع سال های 58_1357 در دانشگاه های کشور در حدود 175 هزار دانشجو وجود داشته است. دانشجويان در آن مقطع زمانی توانستند شعارهای خود را از طريق ارتباط با مردم، عمومی کنند و بدين ترتيب موفق شدند نيروی بزرگی از زنان، جوانان، کارگران و ديگر اقشار مردم را سازماندهی يا تحت تاثير حرکات خود قرار دهند. در آن مقطع دانشگاه به عنوان يکی از پايگاه های اصلی نيروهای انقلابی چپ برای سازماندهی مبارزات مردم بر عليه حکومت محمدرضا شاه پهلوی تبديل شد و اين از تجربيات بزرگ و مفيد جنبش دانشجوئی در زمان پيش از انقلاب، محسوب می شود._ بعد از انقلاب، از سال 59_1358، دانشگاه به عنوان يکی از پايگاه های اصلی نيروهای انقلابی چپ محسوب می شد و دانشجويان با سازماندهی وسيع اعتراضات خود توانسته بودند حکومت را به اشکال گوناگون تحت فشار قرار دهند. حکومت در جامعه در اکثريت مطلق و در دانشگاه در اقليت محض بود. اين موضوع را حکومت اسلامی به خوبی درک کرد و تصميم به تغيير اين شرايط در دانشگاه ها گرفت. چنان که پيشتر گفتيم دانشجويان در آن مقطع در مقايسه با امروز رقم ناچيزی را تشکيل می دادند ولی قدرت سازماندهی بالايی به دليل ارتباط با مردم داشتند و همين موضوع باعث شد که حکومت، انقلاب فرهنگی را برای پاکسازی و دستگيری دانشجويان و اساتيد دگرانديش برپا کند و تنها يک صدا را در دانشگاه در دفاع از ارزش های اسلامی خود حفظ کند و بدين طريق حکومت توانست جلوی هر گونه رشد و گسترش فعاليت های مستقل دانشجوئی را برای مدتی بگيرد._ در بين سال های 76_1375، دانشجويان در دانشگاه های کشور، رقمی در حدود 1،200،000 نفر را تشکيل می دادند. در اين دوره دفتر تحکيم وحدت و ديگر گرايش های دگرانديش دانشجوئی توانستند با جلب و جذب نيروی بزرگ جوانان، زنان، کارگران، کارمندان و...، جنبش بزرگی را در دانشگاه و بيرون دانشگاه به اشکال گوناگون ايجاد و سازماندهی کنند. دانشجويان در اين جنبش توده اي، نقش پيشتاز را داشتند. آنها با به ميدان کشاندن مردم موفق به سازماندهی يک "نه" بزرگ به رهبر حکومت و نماينده اش در انتخابات رياست جمهوری سال 76، شدند و اين حرکت از موفق ترين و مناسب ترين حرکت های مسالمت آميز مردمی در دوره مذکور، تلقی می شود.پس همه شواهد و مثال های تاريخی فوق نشانگر اين است که دانشجويان برای گسترش و نفوذ ايده های دموکراتيک و آزادی خواهانه خود می توانند با مراجعه به مردم به سازماندهی آنها بپردازند و در اين سازماندهي، نيرويی بزرگ را برای روزهای سخت به ميدان آورند. چگونگی و نوع ارتباط با مردم در واقع از اساسی ترين موضوعاتی است که دانشجويان بايد همواره به آن بيانديشند.در سال های اخير هر چند که دانشجويان به لحاظ فکری و عملی از حکومت دور شده اند اما اين موضوع به دلايل گوناگون نتوانسته به گسترش ارتباط بخش های مختلف دانشجوئی با ديگر اقشار جامعه منجر شود. تشکل های دانشجوئی برای ارتباط و نيز گسترش آن با اقشار گوناگون مردم مناسب است از ابتکارات مختلف و ممکن استفاده کند. برای جنبش دانشجوئی ضروری و حياتی است که با مسائل و مشکلات اجتماعي، اقتصادی و فردی جوانان، زنان، کارگران و اقشار متوسط جامعه ارتباط وسيع و گسترده برای شناخت از آنها بگيرد و از مبارزات اقشار مختلف اجتماعی در تمام اشکال دموکراتيک اش با تمام نيرو حمايت کند. البته در ماه های اخير تشکل های دانشجوئی با پشتيبانی از خواسته های معلمان و فرهنگيان و سپس دعوت از آنها برای شرکت در جلساتشان، سعی کردند به نحوی رابطه خود را با اين قشر اجتماعی که جمعيتی بيش از يک ميليون نفر را در جامعه تشکيل می دهند، تنظيم سازند. به علاوه برخوردهای مثبت اخير دفتر تحکيم وحدت با اعتصاب غذای زندانيان سياسی در زندان اوين و نيز حمايت از اعتصاب غذای روزنامه نگاران و خبرنگاران را بايد در چارچوب تغيير روش دانشجويان با اقشار مختلف مردم به حساب آورد.وجود اختناق و سرکوب در جامعه باعث می شود که جنبش دانشجوئی در ايجاد و گسترش ارتباط با ديگر اقشار اجتماعی جامعه با مشکلات و موانع عديده ای مواجه شود. اما جمعيت دو ميليونی دانشجويان اگر چنانچه بخواهد، می تواند به راحتی بر اين موانع و مشکلات چيره شود. علاوه بر موارد بر شمرده فوق، ارتباط با بعضی از اقشار اجتماعی جامعه بسيار دشوار است. مثلا در اين عرصه می توانيم از جوانان به عنوان بزرگ ترين نيروی اجتماعی در جامعه نام ببريم. اين نيرو، بخش مهمی از نيروی تحول در جامعه محسوب می شود. جوانان ايران، امروز بسيار قدرت ستيز و قدرت گريز می باشند و در اين فضا جنبش دانشجوئی برای ايجاد ارتباط و گسترش آن با جوانان حتما با مشکلات زيادی روبرو خواهد شد. اما فراموش نکنيم که مشکلات حکومت اسلامی ايران با اين مجموعه بسيار بيشتر از دانشجويان است. پس با اين حساب به نفع جنبش دانشجوئی است که در نگرش خود نسبت به بيرون دانشگاه، تغييرات اساسی ايجاد کند. اگر راه حلی برای اين موضوع اساسی انديشيده نشود، جنبش دانشجوئی با مشکلات فراوانی در پيشبرد مبارزه خود در جامعه و حتی نيز در دانشگاه ها، مواجه خواهد شد. <br />7. استقلال از احزاب و سازمان های سياسی حکومتی و غيرحکومتيبرای تحليل جنبش دانشجوئی بايد به ويژگی دانشجوئی و موقعيت او رجوع و توجه کرد. در اصل جوان بودن دانشجو از او عنصری آرمان خواه و آزاد می سازد. جوان دانشجو پرانرژی و کمتر محتاط و محافظه کار است. در ضمن موقعيت دانشجو گذرا و صنفی است. اما تنها نمی تواند در محدوده خواسته های صنفی که در جای خود بسيار مهم اند، مبارزه کند. لذا بايد به جنبش های اجتماعی گسترده تر، پيوند بخورد. در ضمن در جامعه به دليل خلاء احزاب و سازمان های اپوزيسيون در خارج از دانشگاه _ به دليل سرکوب خشن توسط حکومت _ بخشی از بار اين نهادهای سياسی به يک عبارت بر دوش دانشجويان می افتد و بدين طريق وضعيت دانشجو و دانشگاه هر چه بيشتر سياسی می شود و وزن جنبش دانشجوئی در جامعه افزايش می يابد. البته وظيفه جنبش دانشجوئی اين نيست که برای جامعه استراتژی تعيين کند زيرا به عنوان مثال وضعيت سنی دانشجويان مابين 18 تا 27 سال است. مهم ترين دغدغه دانشجويان داشتن يک حاکميت دموکراتيک که منشاء آن بر اساس اراده مردم باشد، هست. دفاع از حق انتخاب مردم و داور دانستن مردم، دفاع از حقوق بشر و حقوق شهروندی از خواسته های اين جنبش است. اين پرسش همواره وجود خواهد داشت که چگونه امکان دارد جنبش دانشجوئی در حين پيوند با ديگر جنبش های اجتماعی بيرون دانشگاه، استقلال و هويت و ويژگی های مهم خود را يعنی روشنفکری و نقد و ايفای وظيفه به عنوان محک و معيار روابط دموکراتيک را حفظ کند و تنها دنباله رو محض نشود؟به نظر ما اگر حرکت دانشجوئی دموکراتيک باشد خود به خود کمتر تحت تاثير اين يا آن جريان خارج از دانشگاه قرار می گيرد. زيرا اين جنبش علاوه بر خواست های عمومی سياسي، يک سری خواسته های صنفی و گروهی نيز با خود دارد و اين در واقع هويت مستقل اين جنبش است. اين هويت به تفکرات متنوع در ميان دانشجويان، امکان و فرصت گسترش می دهد پس بدين ترتيب به تفکرات و جرياناتی که در درون خود وجود دارد بيشتر اهميت قائل می شود تا به تفکرات بيرون از جنبش! در اين جا وقتی از رابطه جنبش دانشجوئی با قدرت سياسی صحبت می کنيم منظور استقلال اين جنبش و عدم وابستگی به قدرت و دولت است و نه جدايی از جنبش های سياسي، اجتماعی و فکری. استقلال از ساخت قدرت جزئی از ماهيت جنبش دانشجوئی است. استقلال برای جنبش دانشجوئی بسيار اساسی و حياتی می باشد. اين جنبش با داشتن استقلال می تواند با نيروی خارج از دانشگاه الزاماْ ارتباطی در جهت تبادل نظر و کسب تجربه و مشورت داشته باشد. جنبش دانشجوئی نبايد به زائده احزاب در بيرون از دانشگاه تبديل شود. سال های اول انقلاب و به ويژه وابستگی دفتر تحکيم وحدت به اصلاح طلبان حکومتی از اواسط دهه 70، نشان داد که اين جريانات از دانشجويان همواره استفاده ابزاری در جهت پيش بردن مواضع سياسی خود کرده اند. جنبش دانشجوئی در اين عرصه بايد هوشيار باشد که مجدداْ به دام چنين سياست هايی نيافتد. پس با اين حساب مناسب ترين راه برای جنبش دانشجوئی اين است که استقلال خود را از نيروها و فعالين جنبش سياسي، حفظ کند. دانشگاه نبايد به هيچ وجهی پياده نظام احزاب سياسی باشد و دانشجو يا جنبش دانشجوئی برای حفظ قدرت نقادی خود، بايد مرزهای خود با احزاب سياسی را روشن و تعيين کند. دانشجويان در دانشگاه های ايران می دانند که امروز ديگر، ما جنبش دانشجوئی حکومتی يا تک صدايی نداريم. حتی در چند سال اخير در سطح دانشگاه ها، نفوذ احزاب "اصلاح طلب حکومتي" به شدت کاهش پيدا کرده است. امروز فشار به دانشجويان به عنوان جريانی مستقل روز به روز بيشتر می شود و جريانات حکومتی با درجاتی متفاوت بر عليه سياست مستقل و آزاد دانشجويان اقدامات توطئه گرانه و سرکوب گرانه انجام می دهند و بدين طريق حاکميت به شدت به سرکوب نقد قدرت و استقلال از حکومت و يا جناح های آن توسط دانشجويان به اشکال گوناگون می پردازد و آن ها را با زندان، دادگاه و سپس محکوميت های زندان، تحت فشار قرار می دهد. شما دانشجويان مبارز لحظه ای نبايد فراموش کنيد که استقلال از حاکميت و احزاب و سازمان های سياسی و اتخاذ مواضع مستقل و نقد قدرت به يک عبارت به تقويت جنبش دانشجوئی منجر می شود..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-110571799920556434?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1105045926911041892005-01-06T22:07:00.000+01:002005-01-06T22:12:40.436+01:00<div align="right"> <br />گفتار سياسی راديو رسانه"وضعيت کنونی جنبش دانشجويی در ايران" علی صمد <br />تغييرات فکري به همراه فعاليت ها و حرکت هاي سياسي، فرهنگي و اجتماعي در ميان جامعه روشنفکري ايران و نيز تجربه هشت ساله اخير جنبش دانشجويي باعث تغيير بازي سياست در دانشگاه ها و به ويژه در ميان فعالين تشکل هاي دانشجويي شده است. در يک سال اخير دانشجويان جمهوريخواه و سکولار بيش از گذشته نفوذ و اعتبارشان در جامعه دانشگاهي گسترش يافته است و به جرات مي توان گفت که انها توانسته اند در تغيير و تحولات جنبش دانشجويي در مسير تحول خواهي نقش بسيار اساسي داشته باشند. در ظرف يک سال اخيرعمده فعاليت فعالين دانشجويي بيشتر در جهت تدارک و زدن يک نهاد سراسري دمکراتيک و سکولار در دانشگاه ها، تمرکز يافته است. همه تلاشهاي فوق نشانگر اين است که انها مي خواهند باري ديگر اميد را در ميان دانشجويان زنده نگه دارند! در واقع تشکيل يک نهاد سراسري که بتواند به شکلي فراگير تمام دانشجويان را با همه تفاوت هايشان متشکل و هدايت کند نيازش امروز روز به روز بيشتر از قبل در دانشگاه احساس مي شود. دراين خصوص تاکنون پروژه هاي متفاوتي چون پارلمان دانشجويي، دفتر تحکيم وحدت دموکراسي ، اتحاديه سراسري يا کنفدراسيون به وسيله فعالين دانشجويي در دانشگاه هاي سراسر کشور پيشنهاد شده است. البته درميان تشکل هاي موجود در دانشگاه ها، وظيفه دفترتحکيم وحدت به عنوان متشکل ترين و تاثيرگذارترين عضو جنبش دانشجويي کشور در عرصه فوق بسيار افزايش مي يابد. روشن است که دفتر تحکيم وحدت به ويژه در يکي دو ساله اخير با سياست هاي مستقل خود توانسته به نوعي به تنوع و تکثر در درون جنبش دانشجويي ياري رساند. دفاع فعالين دانشجويي از تشکيل تشکل هاي گوناگون ، تکثرگرايي ، کوشش براي باقي ماندن ديگر جريان ها و انديشه هاي دانشجويي، برقراري ارتباط ، همکاري و ايجاد گفتمان بين نيروهاي دگر انديش دانشجويي و ... از ابزار موثر جامعه مدني است. پس با اين حساب تشکيل يک ارگان سازماندهي مستقل از ساختار قدرت حاکم ، ضرورتي عيني و اساسي به نظر مي ايد و بايد متذکر شد که نيروهاي فعال دانشجويي به درستي امکانات و توان خودشان را در اين عرصه متمرکز کرده اند و اين سمت گيري در واقع به نفع جنبش دانشجويي و حتي جنبش دمکراتيک کشورمان تمام خواهد شد. در حال حاضر موضوع پارلمان دانشجويي در ميان فعالين سياسي، صنفي ، اجتماعي و فرهنگي دانشجويي بيش از هر پروژه ديگر مطرح است. ظرف يک سال گذشته تلقي و گفتمان هاي بسياري در ميان دانشجويان در خصوص چگونگي تشکيل و نيز مضمون پارلمان دانشجويي انجام گرفته است. امروز دانشجويان پارلمان دانشجويي را به مثابه تشکلي فراگير، دمکراتيک و کارآمد که از آراء مستقيم دانشجويان تشکيل مي شود باور دارند و نيزبه اين موضوع تاکيد مي کنند که در چنين نهادي ديگر تنها چند دانشجو نمي توانند به جاي همه تصميم گيري کنند بلکه فقط يک مجموعه مي تواند به چنين اقدامي بپردازد! در واقع در پارلمان دانشجويي هويت مستقل " ما " محور اصلي خود قرار مي گيرد. در چنين نهادي اهداف روشن براي پيشبرد فعاليت ها و استمرار انها به وجود مي ايد و انضباط ، انعطاف و تقسيم کا ر نياز مشترک اين ارگان مي شود. البته نبايد فراموش کرد که جنبش دانشجويي به دليل وضعيت سني و نو شدن بدنه دانشجويي در هر دوره اي دگرگون مي شود پس با اين حساب انتقال تجربه از ضرورت هاي اساسي پارلمان دانشجويي است . در چنين شرايطي در عمل رهبري جنبش دانشجويي ايجاد خواهد شد. دوستان فعال دانشجويي به درستي بر اين تجربه تاکيد کرده اند که تاکنون بيشتر فعاليت ها ئ اعتراض هاي دانشجويي محدود به صدوربيانيه، برگزاري تريبون ازاد و يا تجمعات دانشجويي در دانشگاه ها بوده است و درعرصه هاي صنفي، اجتماعي، علمي، تخصصي و فرهنگي بسيار کم فعال بوده اند و اين موضوع باعث فاصله افتادن ميان انها با بدنه دانشجويي شده است. در خلال ماه هاي گذشته فعالين تشکل هاي سياسي دانشجويي تغييراتي را در روش خود براي نزديکي هر چه بيشتر با بدنه دانشجويي اتخاذ کرده اند و اين بسيار مثبت است. در کنار اين تغيير نگرش ها و رفتارها، فعاليت براي تشکيل پارلمان دانشجويي مي تواند علاوه بر مواردي که پيش تر برشمردم به نوعي توان و خرد جمعي فعالين دانشجويي را که در عرصه هاي گوناگون فعاليت مي کنند را به حرکت در بياورد و باعث اين شود که روش ها و راه هاي نو ديگري را براي پيشبرد مبارزات صنفي و سياسي دانشجويي اتخاذ کنند. در ضمن مي توان گفت که تشکيل و فعاليت پارلمان دانشجويي مي تواند در ادامه مقدمه اي بر حرکت به سوي استقلال دانشگاه ها و تمرين دمکراسي در سطحي گسترده تر براي دانشجويان تبديل شود و اين همه به نفع جنبش دانشجويي است. در گفتمان هايي که ميان دانشجويان در خصوص پارلمان دانشجويي انجام گرفته همواره به:ـ غيرايدئولوژيک بودن اين نهاد ، به دمکراتيسم و تنوع و اينکه معيار تصميم گيري و عضويت در اين ارگان نبايد بر اساس تعلقات مذهبي ، عقيدتي ، سياسي ، قومي و نژادي باشد . ـ اينکه اين نهاد نبايد با حضور ارگان هاي دولتي و حکومتي غير دانشجويي و دانشگاهي در مراکز اموزشي موافق باشد.ـ ااينکه اين نهاد نماينده دانشجويان در مقابل هر ارگان دولتي است. ـ اينکه از منا فع دانشجويان همواره دفاع نمايد . ـ اينکه پارلمان محلي براي ابراز ازادانه عقايد دانشجويان باشد.ـ اينکه از حقوق بشر وازادي بيان و عقيده در ئانشگله و در جامعه حمايت کند . ـ اينکه حق دخالت در تمام امور مربوط به اموزش ، استاد و دانشگاه دارد.ـ اينکه مي تواند پروژه هايي را که مربوط به اموراموزش عالي مي شود را جهت پيشنهاد به قوه قانون گذاري ارائه دهد.البته مي توان موارد ديگري را نيز به اين مجموعه اضافه کرد. اما به دليل محدود بودن وقت، فقط به موارد فوق خودمان را بسنده مي کنيم.اگر به خواهيم اين بخش را جمع بندي کنيم، مي توانيم يه گوئيم که در پارلمان دانشجويي تعيين اولويت هاي سياسي ، صنفي، فرهنگي و اجتماعي و ضمانت اجرائي مصوبات اين مجموعه، و نيز چگونگي تعيين کرسي هاي جريانات متنوع دانشجويي در اين نهاد و همچنين حوزه اظهار و اعما ل نظر اين پارلمان از مواردي است که در يک سال اخير موضوع مناقشه فعالين دانشجويي در ايران بوده است . ايده پارلمان دانشجويي در صورت تحقق، نقش زيادي در ساماندهي خواسته هاي دانشجويان و پايه گذاري عقلانيت در فعاليت هاي دانشجويي خواهد بود .در بخش دوم صحبت هايم به برخورد حکومت با دانشجويان وتشکل هاي انها مي پردازم . ارزيابي من اين است که حکومت در حال حاضر سياستش کنترل، محدويت و کاهش هر چه بيشتر فعاليت هاي دانشجويي در دانشگاه هاي ايران است. در واقع حکومت از طريق ارگان هاي غير دانشجويي و دانشگاهي سعي دارد جلوي گسترش فعاليت هاي دانشجويي را بگيرد . شايد براي روشن شدن موضوع بهتر باشد چند مثال بزنم : ـ برخوردهاي قضائي حکومت با فعالين سياسي تشکل هاي دانشجويي و محکوميت انان به زندانـ برخورد شديد کميته هاي انضباطي دانشگاه ها با دانشجويان که منجر به اخراج و محروم شدن موقت و دائم انان از تحصيل شده است.ـ تغيير و تحت فشار روحي و امنيتي قرار دادن مديران مستقل در دانشگاه هاـ تصويب ايين نامه تشکل هاي اسلامي دانشگاهيان در شهريور 1378 توسط شوراي عالي انقلاب فرهنگي ، که ايجاد هر گونه تشکل مستقل در دانشجويي رادر دانشگاه ها را مي گيرد . بر اساس اين ايين نامه ، کوچک ترين فعاليت دانشجويي مي بايست با اجازه هيات نظارت دانشگاه انجام گيرد . در اين هيات نظارت ، دانشجويان جايي ندارند.ـ کاهش اجازه براي برگذاري تجمعات دانشجويي و غيره ، همه وهمه نشانگر اين است که حکومت مي خواهد ميان فعالين تشکل هاي دانشجويي با بدنه دانشجويي فاصله ها را بيشتر و بيشتر کند و به يک عبارت ارتباط ميان اين دو بخش را قطع کند و بدين طريق زبان اعتراض و مخالفت را تنها در گروه هاي کوچک دانشجويي محدود کند . موارد زيادي ديده شده که حکومت با سياست هاي حساب شده در جهت اختلاف و تفرقه ميان فعالين دانشجويي اقدام مي کند . تنها نبايد به سرکوب اشکار حکومت و سازمان هاي امنيتي ان توجه داشت بلکه فعالين دانشجويي مي بايست با هوشياري و دقت در اين عرصه اقدام کنند . اين روشن است که قطع ارتباط تشکل هاي دانشجويي با دانشجوبان در دانشگاه ها ، امکان کنترل ، سرکوب و تحت فشار قرار گرفتن انها را افزايش خواهد داد . خوشبختانه دانشجويان فعال در دانشگاه ها به اين ترفند حکومت و دستگاه هاي امنيتي ان پي برده اند و به اشکال گوناگون سعي دارند رابطه خود را با بدنه دانشجويي سامان دهند. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-110504592691104189?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1105041659155803572005-01-06T20:54:00.000+01:002005-01-14T17:38:02.360+01:00<div align="right"> <br />علی صمد <br /> <br />alisamadpouri@yahoo.fr <br /> <br /> <br />در طول سالهای بعد ازانقلاب، یکی از قـشرهای اجتماعی که توانسته در عـرصه اجتماعی به ویژه در عـرصه آموزش و پرورش مـتوسطه و عـا لی مو فـق شود، دختران و زنان نوجوان و جوان می باشند. آنها تنها در سالهای اخیر توانسته اند بیش از ۶۲% دانشجويان و بیش از ۴۶% دانش آموزان ر در کشور را تشکیل دهـند. <br /> <br />در این نوشته، ما وضعیت زنان و دختران نوجوان و جوان را مورد بررسی قـرار خواهـیم داد و سعی مان در عـرصه ای متمرکز خواهـد شد که بتوانیم شمائی کوتاه از وضعیت این قـشر اجتما عـی که به صورت روزانه در جامعه، با حکومت و ارگانهای ریز ودرشت آن در مراکز فـوق درگـیر است، ارائه دهـیم. در این مقا له به سه عـرصه: <br />1- دختران نوجوان و جوان دانش آموز در عـرصه آموزش و پرورش. <br />2- وضعـیت زنان و دختران جوان دانشجو در دانشگاهها. <br />3ـ وضعـیت دختران و زنان فارغ التحصیل شده از مراکز آموزش عالی ، خواهـیم پرداخت. <br /> <br />1ـ دختران نوجوان و جوان دانش آموز درعـرصه آموزش و پرورش <br />از جمعیت تقـریباً 70 میلیو نی ایران ، رقمی در حدود 49% را زنان تشکـیل می دهـند. در حال حاضر رقـمی در حدود 75% از زنان با سواد و 25% بقـیه بی سواد هستند . با ید پیش از هـر چیزی گفـته شود که بعد از انقلاب در عـرصه حقوقی یا قانونی ، ساختا ر و محتوای آموزش دختران و پسران به صورت یکسان در آمده است . یعـنی اینکه کتا بهای درسی برای هـر دو جنس یکسان می باشد . اما در عـرصه مضمو نی در کتب درسی از نقـش و تصا ویر زنان بسیار کاسته شده است . لازم به تأ کید است که آن تصا ویری هـم که از زنان در کـتب درسی موجود است متأ سفانه د رحد بچه داری ، خا نه داری ، نظا فـت و..... خلا صه شده است . البته روشن است که چنین درکی از زنان ناشی از نگرش های مسئو لین حکومت و نیز قـوانین ومقررات اسلامی حاکم بر جامعه که با واقعیت زندگی روزمره زنان بیگانه است ، ناشی می شو د. <br />در طول سالهای بعد از انقلاب، یکی از قـشرهای اجتماعی که توانسته درعـرصه اجتماعی به ویژه در عـرصه آموزش و پرورش مـتو سطه و عـا لی مو فـق شود، دختران و زنان نوجوان و جوان می باشند. آنها تنها در سالهای اخیر توانسته اند بیش از 62% دانشجو یان و بیش از 46% دانش آموزان ر در کشور را تشکیل دهـند. بعد از انقلاب با اسلامی کردن اجباری جامعه، محدودیتهای زیادی در زمینه شغـلی و نیز جداسازی بسیاری از فضـاهای جامعه و به ویژه درمدارس و در دانشگاه ها ا نجام شد. به عـنوان نمونه می توان گفـت بعد از اجباری شدن حجاب اسلامی دراین مراکز اموزشی و یا کللأ در جامعه، به تدریج رفـته رفـته باعـث شکل گیری نوعی مبارزه و اعـتراض دختران را درعـرصه هایی در جامعه ایجاد کرد و از این بابت هـزاران دختر دانش آموز و دانشگاهی به دلیل رعا یت نکردن کامل حجاب اسلامی ، از مدارس و دانشگاه ها به صورت دائمی و یا موقـت اخراج شدند. اما با این هـمه، این فـشارها با عـث نگردید که آنها دست از مبارزه برای احـقا ق حقـو ق از دست رفـته خـود بکو شند. در واقع آنها در چهار چوب تنگ و بسته حجاب اسلامی ، صـدها نو آوری انجام دادند و بدین طریق به مبارزه بر عـلیه نگرش زن ستیزانه مسئو لین و ارگانهای رژ یم اسلامی در جامعه پرداختند. بطوری که امروزه در ایران، آزاد شدن رنگ های زنده مانتوها ، نقـش و نگار دادن به پو ششهای اسلا می و رعـایت نکردن کامل پوشش اسلامی و غـیره ، نشانگـر پیروزی و مو فـقـیت دختران نوجوان و جوان کشور برعـلیه سیاست اسلامی و اجباری کردن پو شش بوده است. در واقـع یکی از بزرگترین مـقاومتها در جامعه ، بر عـلیه فـرهـنگ زور و اجبا ردر پو شش اسلامی توسط این دختران نوجوان و جوان صورت گرفـته است و می با یست هـمواره به مقاومت دختران جوان و نوجوان کشورمان ، ارج گذاشـت. <br />عـلاوه بر موارد فـوق لازم به تأ کـید است که عـلیرغـم افـزایش درصد دختران در مدارس و دانشگاه ها ، هـنوز نا برابری های زیا دی در این عـرصه در جامعه وجود دارد . تبعیضات و فـشارهای اجتماعـی ، فـر هـنگی و حتی سیاسی بر دانش آموزان دخترو پسر، باعـث تقویت و گسترش مشکلات روحی وروانی زیادی در مدارس و نیز در کـل جامعه شده است. امکانات محدود و اندک ورزشی به صورت نابرابر میان دختران و پسران در جامعه ، تقـسیم شده است. مشکلات، تبعیضات و امکانات کم و فـقـر اقـتصادی و اجتماعـی فـشار زیادی رابه دختران نوجوان و جوان کشور وارد می کند و دولت در این عـرصه ، حرکتی در جهـت تغـییر این وضعـیت برای دستیابی دختران و زنان به حقـو ق برابر انجام نمی دهـد . این قـشر اجتماعی کشورمان دارای خواسته ها و تغیـیرات اساسی در کل جامعه می باشند. در واقع اقشارنوجوان و جوان کشور جزئ نیروی تحول در جامعه محسوب می شوند و در این عـرصه تاکنون انها نشان داده اند که تنها از راه هایی که خود مناسب می دانند به اشکال گو ناگون ، مبارزه خود را به پیش می برند. ما بر این باوریم که نیروهای جمهوری خواه دمکرات و لائیک در داخل و خارج از کشور می بایست از تلا ش و مبارزه صمیما نه و صا د قـا نه این قشر از نوجوانان و جوانان کشور که در واقع برای برخورداری از حقـوق اولـیه انسانی ما نند حق انتخاب ، شاد، آزاد و برابر زیستن که به صـورت وسیع و گسترده در سطـح جا معه به پیش می برند حمایت همه جانبه انجام دهند. در واقـع این دختران و زنان شجاع کشورمان، حکومت رامجبور به آزاد کردن استفاده از انواع رنگ ها ی شاد و نیز شکـل های متنوع لـباس و ما نتو کـرده اند. آنها حـق ورزش کردن در پارک ها و شرکـت در اماکن ورزشی و عـمو می، حـق رابطه دوستی با پسران، مـقابله با محدودیت های تحمیلی هـمچون حـق حضور شادمانه و آزادانه و پا گذاشـتن مدام دختران و زنان نوجوان و جوان بر روی خط های قـرمز امنیتی و اجتما عـی و گاه سیا سی حکومت، هـمه نشا نه ها یی از مـوفـقـیت دختران به ویژه در عـرصه های گو نا گون اجـتما عی است. این موارد باعـث ایجا د فـضای بارزتر و آزاد تر در جا معـه برای دختران شد ه است و حکومـت استبدادی ایران در حال حاضر دیگـر امکان مقـا بله همه جانبه برای حضور گستر ده دخـتران ، در عـرصـه ها ی فـوق را ندارد . فـشار اجـتما عی دختران و زنان نوجوان و جوان برعـلیه حکومت در سا لهای اخـیر بسیار افـزایش یا فـته است در این مـبارزه زژیم روز به روز مجـبور به عـقـب نشینی شده است و حـرکت مقـطعی و نیز مـبارزه روزانه نسل جوان و نوجوان کشور در مدارس و در جا معـه در درازمد ت می تواند حـلقـه تنگ آزادهای اجـتما عی و حـتی سیـا سی را با زتر کـند وحقیقتا در این بین دختران و زنان نو جوان و جوان کشور نقـشی بسیار اسا سی و مرکـزی ایفـا می کنند. <br /> <br />2ـ و ضـعـیت زنان و دختران جوان دانشـجو در دانشگاهها <br />در ایران زنان از اواخر قـرن گذ شته و در طول انقـلاب مشروطه به طرز چشمگیری، وارد زند گی اجتما عی شد ند. اما حضور آنهـا به د لیل وجود مقـا ومـت مراکز سـنتی و نـیز سطـح فـرهـنگ جا معـه نتوا نسـته به نهـا دی شدن این مشا رکت مـنجـر شود. با ورود تکـنولوژی جـدیـد و منا سبا ت تا زه اقـتصا دی این مقـا ومــت سـنتی تا حـد زیا دی به تد ریج شکـسته شد. بعـد از انقـلا ب 1357 خا نواده های سـنتی شـهری وروسـتا یی و نیز تحـصیل کـرده هـا هـرچـه بیشتر از قـبل به سرنوشت تحـصیلی فـرزندا نشا ن به ویژه دخـتران خود حساس شد ند و سعـی کردند با تقـبل هـزینه ها ، دخـترانشا ن را برای تحـصیل در عـرصه آمو زش مـتو سطه و عـالی در این مراکـز ثبت نام کنند. ولی حکومـت بعـد از انقـلا ب به جـای تقـو یت تشو یـق خا نوا د ه ها ، به مذ هـبی و اجباری کردن تمام شئون زند گی به خـصوص از سا ل 60 به بعـد پرداخـت و بد ین طریـق برای زنان و د خـتران مـشکلا ت ز یا دی را به لحآ ظ حقـو قی، اجتما عی، فـرهـنگی و .... بوجود آورد. اما خـو شبخـتا نه هـمه این مسا ئـل و مـشکلات باعـث مأ یوس شـدن د ختران دا نش آموز و د انشجو از ادامه تحـصـیل نشد و آنان هـمواره در طـول این سا لـها سعـی نمودند جای پای خود را در سـطح آموزش مـتوسطـه و عا لی، روز بروز گـسترش و محـکم کـنند. <br />بعـد از انقـلا ب فـرهـنگی، فـشارهای سیا سی و حقـو قی روز به روز در جا معه و در دانشگا ه براین زنان جوان افـزایش یا فـت. در واقـع با اسلامی کـردن سیا ست، فـرهـنگ و.... جا معه ، می خواستند زنان و دخـتران را به کنج خا نه ها بفـرستند که خـو شبختا نه <br />با مقـا ومت و مبارزه زنا ن د ر این عـرصـه موفـق نشد ند. در مراکز آمـوزش عـا لی سعـی کردند به اصطلاح با اسلامی کردن محـیط دانشگاهها، روا بط دخـتران و پسران را به شکـل توهـین آمیزو خشنی، به کنـترل خـود در آورند. انجمنهای اسلامی دانشـجو یی برای زمینی کردن قوانین اسلامی حکومت، برخوردهای غـلط، ناجوانمردا نه و خـشونت آمـیزی را در آن سالها با دخـتران دانشجو انجام دادند و سعـی در ایجاد محـدودیت هر چه بیشتر درسطح مراکز آموزش عـا لی، برای دختران جوان دانشـجو نمود ند. در این سا لهـا د هها رشته دانشگاهی توسط مسئولین نهـادهای آموزشی بر روی دختران دانشجو بسته شـد و بدین ترتیب آنهـا به جرم زن بودن نتوانستند در آن رشته ها به تحـصیل و آموزش عـلوم ادامه دهـند. در فـعا لیتهای ورزشی و هـنری امکانا ت به صورت نا برابر بین دختران و پسران تقـسیم شد. در این دوره کـنترل پلیسی و برخورد های تحقـیرانه دائماً بالای سر دختران جوان دانشجو وجود داشته است و این روش هـا منجر به اخراج و پاکسازی تعـداد زیادی دختر دانشجو ازمراکز دانشگاهی کشور شد. در این بین دختران دانشجو با مشارکـت خود همانند دیگـر اقـشار زنان به مـقـاومت و مـبارزه وسیع بر عـلیه تفـکر ضـد زن حکو مت به اشکال گوناگون در تما م سطوح جا معـه پرداختند و جای تأ کید دارد که دختران جوان دانشجو و دانش آموز و نیز فا ر غ التحـصیل شدگان زن، در مـبارزه با استبداد و د یکتاتوری مذهـبی در این سالها نقـش اساسی داشته اند. <br />بعـد از انقـلا ب چـنا نچه گفـته شد محدودیت های سیاسی، حقـو قی، اجتما عـی و فـرهـنگی زیادی برعـلیه زنان در جامعـه ایجا د گشت و درواقع این محدودیت ها برعـکس با عـث ترغیب بیش از بیش دختران به ادامه تحـصیل شد . در سا ل تحـصیلی 80ـ 1379، در رده های ابتدا ئی، راهـنما یی و متوسطـه بطور میا نگین نزد یک به 3/48 در صـد دانش آموزان را دخـتران تشـکیل می دادند و در دورة متو سطه این نسبت به 8/48 رسید. بنا به آمارموجودازسال 1377 به بعـد ، هـر سال به تعـداد پذ یرفـته شد گا ن دخـتر درکنکور سراسری کشور، افـزوده شد ه است . برای اولین بار در سال 1377 ، تعداد ورودی های دانش جویان دخـتر به میزان 1/52 درصـد و در سال 80 به 5/61 درصد و در سا ل 82 به سقـف با لاتر از 62 درصـد رسیـد ه اسـت. یعـنی اینکه در دانشگاه ها ، دختران اکثریت دانشجو یان را تشکیل می دهـند. <br />در ضمـن در فـعـا لیتهـای صنـفی – سیاسی تا قـبل ا زخرداد 1376، دخـتران دانشجو به دلایل موجود در دانشگاهها و نیز مردانه بودن انجمن هـای اسلامی دانشجویی، چندان فـعـا لیت شان در مراکز آموزش عـالی به چشم نمی آمد ولی بعـد از خـرداد 76 ، نقـش آنان روز به روز افـزایش یا فـته است و حضـور آنها بیشتر از گـذشته درعـرصه های صنفـی- سیاسی، فـرهـنگی و ژورنا لیستی احسا س می شود. این موضـوع را هـم با ید تأ کید کرد که تشکل ها ی اسلامی دانشجویی به شدت تحـت فـشار این دخـتران دانشجو قـرار دارند و دیگر نمی توان به حضور انها در دانشگاهها بی توجه بود. متأ سفـا نه تشکل های زنان یا د ختران دانشجو به صـورت مستقـل و مشخـص در دانشـگاهها فـعالیت ندارند و اغـلب در " واحد خوا هـران" انجمن اسلامی و یا خود در انجمن های اسلامی به فـعا لیت مشغـول هـستند. امروز هنوز جو مردسالارانه در دانشگاهها و فـضاها ی دیگر، ما نع در برابر فـعا لیتهای وسیع دختران دانشجو ایجاد می کند و به نظر می رسد افـزا یش تعـداد دانشجو یان دخـتر و تغیـیرات فـکری که در سالهای اخـیر در فـضاهای اجـتماعی و فـرهـنگی جامعه و دانشگاه بوجود آمده، جلوی فـعا لیت وسیع دختران را می گیرند. به عـنوان نمو نه در شو رای مرکزی دفـتر تحـکـیم وحدت که به عـنوان بزرگـترین عـضو جنبش دا نشجویی کشور محسوب می شود، دخـتران در این شورا به دلا یل گو نا گون عـضو یت ندارند. از فـردای حـا دثه کوی دانشگاه ، د خـتران هـمچون پسران دانشجو به فـعا لیت اعـتراضی عـلنی بر عـلیه سرکوب دانشجو یان و اصـلاح طـلبان رادیکا ل پرداختند و در این چند سا ل اخـیر در فـعا لیت های اعـتراضی، کـنفرانس ها و سخنرانی ها حضورشان بیش از پیش افـزایش یا فـته است. ما جمهوری خواهان دمکرات می با یست از مشارکت وسیع دختران دانشجو در مبا رزات صـنفی- سیاسی شان حـمایت هـمه جا نبه کـنیم و بر این باور که شرکـت آنها در این مبارزه به نفـع جنبش دا نشجویی و کلا" جنبش دمکـراتیک کشورما ن تمام خواهد شد همواره پای به فشاریم . <br /> <br />3ـ وضـعیت دخـتران و زنان فـارغ التحـصیل شده از مراکز آموزش عـا لی <br />دختران جوان دانشجو بعـد از اتمام تحـصیلات خـود به د لیل وضـعیت بد اقـتصادی و نیز فـرهـنگ حـا کم در جا معه به راحـتی جذ ب بازار کار نمی شوند. در واقـع مشارکت آنها در با زار کار ایران ، بسیار اندک است. در ایران تنهـا 17 تا 18 در صـد فـرصت های شغـلی کشور در اخـتیار زنان است. اما از هـمین تعـداد کم زنان شا غـل نیز بخـش عـمد ه آنها در مشا غـل رده های پا یین به کار گـرفـته شده اند. در ایران مد یریت یکی از مشا غـلی است که کا ملا" در اخـتیار مردان قـرار گرفـته است و در حا ل حاضر در برابر هـر 10 مرد تحصیل کرده تنها یک زن در برخی پستهای مدیریتی قـرار گـرفـته است و به هـیچ عـنوان امکان اینکه تمام 61.5 درصـد دخـتران فا رغ التحـصیل شده بتوانند وارد با زار کار شوند، اصلا" وجود ندارد. در وا قـع میزان مشارکت زنان در مشاغـل موجود برای آنها و نیز فـرصت های شغـلی که برای زنان در جامعه ایجا د می شود، بسیار پا یین تر از سطح تحـصیلی انان است. این بخش از زنان امروزه در ایران با توجه به بحـران موجود اقتـصادی و نیز عـد م بر نامه ریزی مناسب برای جذ ب آنان، عـد م پذ یرش شان در بازار کار و ما هـیت مردانه برخی شغـل ها و ضعف های برنامه ریزی و سرمایه گـذ اری زیربنا یی که اصلا ربطی به تو سعـه آموزش عـالی و افـزایش تعـداد دخـتران در دانشگا ه ها ندارد علنا نمی توانند وارد بازار کار ایران شوند. در سا ل 80ـ 1379، در حـدود 70 هـزار دخـتر جوان از مـراکز آمو زش عـا لی فـا رغ التحـصیل شدند که اگر به این رقـم تعـداد 249 هـزار دخـتر دانش آموز که هـر سا له از دبیرستا نهـا فـا رغ ا لتحـصیل می شو ند را اضـافـه کنیم سا لا نه در ایران به بیش از 300 هـزار شغـل جد ید فـقـط برای زنان مورد نیا ز است. این یک نیا ز اجـتماعـی است که نمی توان به را حتی از کنارآن گـذ شت. هـر سا ل حـدود یک میلـون جوان ایرانی به جمـع نیروی بیکا رمی پیو ندند. این در حا لی است که فـقـط برای نیمی از آنان کا ر پید ا می شود. در حا ل حـا ضـر بر اساس آما رها ی موجود نرخ غـیر رسمی بیکا ری حـدود 18 در صـد رو به افـزایش برآورد می شود. درطول سـه سال گـذشته حدود 285 هـزار نیروی کا رما هـرو متخصص ایرانی مـها جرت کرد ه اند که بخـشی از آنا ن زنان و دخـتران تحـصیل کرده بو ده اند. امروزه، تورم و بیکاری در کشور بیداد می کند. به عـنوان مثال به قـول خـبر نگار اجتماعی خـبر گزاری " مـهر" که می گوید " جا معـه پزشکی کشور امروزه با مـشکلات عـد ید ه ای د ست و پنجـه نرم می کند که شرا یط اشـتغا ل به کا راز مهـم ترین مواردی است که آ نهـا را مستا صل و د لسرد سا خـته است. بر اسا س آما رها ی ارائه شد ه از وزارت بهـد اشت و دیگر سا زما نها ی پزشکی، در حـا ل حا ضـر بیش از 8 هـزار پزشک بیکار در جا معـه داریم"( اول شهـریور 1383 ) . امروزه بر اسا س آمارها ، 50 در صـد پزشکا ن برای تا مین نیا زها ی ا ولـیه خـود با مـشکلا ت زیا دی روبرو هـستنـد به گونه ای که ناچار شده اند به شغـل ها ی دوم و سوم روی آورند و به شغـل ها یی نظـیر" بساز بفـروشی"، " مغـا زه داری" روز نا مه نگای و حـتی فـیلم برداری مشغـول شد ه اند. از این عـد ه فـوق ، تعـداد زیا دی زن فا رغ ا لـحصیل شده بیکار هـستند و متأ سفا نه جامعـه و سیستم حـکو متی ، اجا زه قـرار گـرفـتن در جا یگا ه واقـعی خـود را به آنـها نداد ه است . در ضـمن در ایران به د لـیل پاره ای از سنت ها و قـوا نین مو جود متعـصبانه و کورکورانه، بسیاری از زنا ن قـبل از ورود به بازارکا رازکارکـردن بطوردائم منـصرف می شوند. درجا معه به دلـیل نفوذ کم زنا ن در رده ها ی با لای مـد یـریتی، در واقـع نوعی بی اعـتما دی نسبت به توا ن و شايستگی، تخـصص و قـا بـلیت زنان فـارغ الـتحتصیل شده بوجود آمده است و حکومت جمهـوری اسلامی در تقـویت این بی اعـتمادی نسبت به زنان نقـش زیا دی دا شته و دارد. با ید با مشارکـت هـر چه بیشتر زنان تحـصیل کرده در بازار کار این فـضای ضـد زن را هـر چـه بیشتر تضـعیـف و در آخـراز بین برد. شا ید بشود گـفـت که ا مروزه در جامعه ایران بدون مشارکـت گسترد ه زنان در فـرا یـند های اقـتصا دی و اجتما عی، امکان دست یا فـتن به تو سعـه، بسیار تضـعـیف می شود. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-110504165915580357?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1100342550778884902004-11-13T11:37:00.000+01:002005-01-14T17:35:13.970+01:00<span style="font-family:arial;"></span><div align="right"> <br />مصاحبه با على صمد در مورد جنبش دانشجوئى </div><div align="right">می‌کندمجمع عمومى مشترك انجمن توسعه اسلامى و انجمن دانشجويان پيرو خط امام دانشگاه يزد و اعلام تشكيل "انجمن دانشجويان جمهورى‌خواه" دانشگاه يزد باعث اين گرديد كه راديوى اينترنتى "رسانه" مصاحبه‌اى را با على صمد از آگاهان به مسئله جوانان و دانشجويان در ايران انجام دهد. متن كامل مصاحبه از نظر خوانندگان "كار" اينترنتى مى‌گذرد.شما حتما از ادغام دو انجمن اسلامى دانشجويى و تغيير نام آنها به انجمن دانشجويان جمهورى خواه مطلع هستيد. شما حذف كلمه اسلامى و وارد كردن كلمه جمهورى خواه را در اين تغيير نام چگونه توضيح مى‌دهيد؟بله من هم از ادغام دو تشكل دانشجويى در دانشگاه يزد باخبر شدم. البته به نظرم موضوع را تنها نبايد در تغيير نام اين دو تشكل دانشجويى بررسى كرد. لازم است براى جواب مناسب به سوال شما، كمى به گذشته برگرديم. اگر بخواهيم روند فعاليت هاى جنبش دانشجويى را از فرداى حادثه كوى دانشگاه در 18 تير 1378 مورد بررسى قرار دهيم، متوجه خواهيم شد كه گرايش جمهورى خواهى در واقع از آن مقطع نطفه اوليه اش شروع به رشد كرد. اين صحت دارد كه دانشجويان در شكل گيرى دوم خرداد 1376 و نيز پيشبرد جنبش اصلاحات بسيار فعاليت كردند و نقش موثر دانشجويان در اين عرصه بر كسى پوشيده نيست. آنها بيشترين هزينه را در اين مبارزه پرداختند و هنوز هم كه هنوز است تعدادى از دانشجويان مبارز، از آن زمان در زندان بسر مى برند.در سال هاى اخير تلاش و مبارزه جنبش دانشجويى براى پاسدارى از آرمان هاى آزادى خواهانه و دموكراتيك و نيز مخالفت روشن و بى خدشه با تمامى دستگاه استبداد و ولايت در ايران، نقشى ويژه و پيشرو به آنها داده است. در واقع دانشگاه مظهر دگرانديشى است و قصد اين نهاد همواره اين بوده كه جوانانى تحصيل كرده و دگرانديش به جامعه تحويل دهد و به يك عبارت تجربه آزادى را به عرصه هاى ديگر در جامعه بكشاند. همين امر در اصل باعث مى شود كه حكومت اقتدارگر اسلامى در ايران به اشكال گوناگون و خشن در سطحى وسيع دانشجويان را زير فشار سركوب و اختناق قرار دهد و آنها را دستگير و به زندان محكوم كند.بعد از سركوب وحشيانه دانشجويان در 18 تير 78، دانشجويان عضو انجمن هاى اسلامى و ديگر تشكل هاى دانشجويى قانونى و نيمه قانونى به شدت ادامه فعاليت هاى سياسى ـ اجتماعى شان در دانشگاه ها ضربات اساسى خورد و در عين حال چنان كه پيشتر متذكر شدم، تمايلات سياسى ـ اجتماعى جديدى در ميان بخش هايى از دانشجويان بوجود آمد. در بين سال هاى 81 ـ 1378، ثقل فعاليت بخش بزرگى از فعالين دانشجويى به عرصه صنفى، فرهنگى، ورزشى و علمى كشيده شد. گسترش تيراژ و تعداد نشريات دانشجويى بيانگر فضاى فوق است. (امروزه 2700 تيتر نشريه دانشجويى وجود دارد و 500 هزار نفر كه اغلب دانشجويان هستند اين نشريات را مى خوانند). در واقع مى توان گفت در اين دوره بيشترين و گسترده ترين فعاليت و تلاش در عرصه عرفى شدن فعاليت هاى اجتماعى، فرهنگى ـ رسانه اى انجام گرفته است. پس به يك عبارت مى توان گفت توليد فكر و انديشه در ميان دانشگاهيان افزايش يافته است. در اين دوره سه ساله، امر تشكيل سازمان هاى دانشجويى مستقل از حكومت و دولت و فعاليت در آن، به شكل بارزى موضوع بحث و تبادل نظر در ميان دانشجويان و روشنفكران شد. داشتن تشكل عام و گسترده كه نماينده همه جناح هاى دانشجويى، صرف نظر از افكار و عقايد سياسى و فكرى آنان باشد، روز به روز جايگاه وسيعى در ميان دانشجويان باز كرده است. اما به دليل ساختار موجود در دانشگاه ها و قوانينى كه براى تشكيل تشكل هاى دانشجويى وجود دارد، دانشجويان در اين سال ها نتوانستند به تشكيل علنى چنين ارگان سراسرى نائل شوند ولى با اين حال موفق شدند به صورت گسترده و وسيع طرح بحث و گفتگو براى تشكيل چنين تشكلى را بيش از پيش در ميان قشر دانشجو برجسته كنند.در ماه هاى آبان و آذر 1381، ما مجددا با اعتراضات دانشجويى در ايران مواجه شديم. در واقع مفهوم اين اعتراضات اين است كه دانشجويان مى خواهند نقطه پايانى به ركود و انفعال سياسى در دانشگاه ها بگذارند. عدم اعتماد به اصلاح طلبان و شخص آقاى خاتمى در اين دوره بسيار برجسته است. به علاوه دانشجويان در اعتراضات خود خواهان رفتن جمهورى اسلامى و آمدن يك جمهورى واقعى و مردمى مى شوند. دانشجويان با اين حركات و فعاليت هاى اعتراضى توانستند روح تازه اى به جنبش دانشجويى بدمند و اين براى ادامه كارى اين جنبش بسيار لازم و مفيد بود. در واقع آنها موفق شدند بدين طريق از انفعال و ركود بيرون بيايند و به سياست هايى همچون "آرامش فعال"، "بازدارندگى فعال" كه توسط اصلاح طلبان حكومتى و غيرحكومتى طرح شده بود اعتراض كنند و نقطه پايانى بر دو سال سكوت تحميلى بگذارند و اين از برجسته ترين تجربه هاى سال 81 در جنبش دانشجويى است. پس چنان كه توجه داريد، موضوع جمهورى واقعى يا جمهورى خواهى سابقه اش به چه دوره اى بر مى گردد و چنين گرايشى يك شبه بوجود نيامده است. در ضمن امروز علاوه بر مورد فوق صحبت از سكولارسم ديگر موضوعى جديد در افكار و نظرات دانشجويان و كسانى كه مسائل آنها را دنبال مى كنند، نيست. حتى فراكسيون سنتى دفتر تحكيم وحدت كه به اصلاح طلبان حكومتى نزديك است پيشنهاد اين را داده است كه ساختار تشكيلاتى و مبانى تئوريك تحكيم وحدت مى بايست اصلاح و بازسازى شود و سپس يك اتحاديه جديد كه غير ايدئولوژيك، غيرمتمركز و تكثرگرا باشد تشكيل شود و محور وحدت تشكل هاى دانشجويى در چنين اتحاديه اى دموكراسى و حقوق بشر است. البته همه حرف هايى كه من متذكر شدم مفهومش اين نيست كه اين حركت دانشجويان دانشگاه يزد را در شرايط سركوب و فشارهاى سياسى كه به آنها از طرف حكومت مى آيد، دست كم بگيريم. پس من از فرصتى كه راديوى اينترنتى رسانه در اختيار من قرار داده استفاده مى كنم و تاسيس و اعلام علنى و شجاعانه "انجمن دانشجويان جمهورى خوه دانشگاه يزد" را به همه فعالين دانشجو در دانشگاه يزد و ديگر نقاط ايران تبريك مى گويم. در اينجا اين را هم تاكيد كنم كه اين روند در دانشگاه هاى ديگر پيگيرى و ادامه خواهد يافت و دانشجويان هر چه علنى تر خواست هاى خود در يك جمهورى سكولار را به اشكال گوناگون اعلام خواهند كرد. در واقع روند جمهورى خواهى سكولار در ميان دانشجويان نشانگر دورى و كنده شدن آنها از حاكميت اسلامى در ايران است و به نظرم نام يا تحليل ديگرى بر اين جهت گيرى نمى توان گذاشت!آيا به نظر شما انتخاب نام جمهورى‌خواه توسط دانشجويان دانشگاه يزد، يك نامگذارى سياسى است؟ در واقع حركت اين دو تشكل دانشجويى به چه معناست؟به نظرم دقيقا يك نامگذارى سياسى و نظرى است. يعنى اين كه جنبش دانشجويى به صورت هر چه علنى تر دارد سمت گيرى جديد خود را با سكولاريسم و جمهورى خواه بودن خود همراه مى كند. اين موضع، بيانگر اين است كه اين بار جنبش دانشجويى ديگر نمى خواهد خود را در چارچوب جمهورى اسلامى تعريف كند و مى خواهد فراتر از آن رود. در چنين شرايطى تشكل هاى دانشجويى از جمله دفتر تحكيم وحدت هر چه بيشتر از قبل نيازمند درك و باور تغيير شرايط در واقعيت اجتماعى و زيستى و فكرى بدنه دانشجويى خود مى بايست قرار گيرند. در اين موقعيت، اين تشكل ها چاره اى جز تعريف و بازتعريف هويت اجتماعى اصلى خود ندارند. جنبش دانشجويى در واقع با بدنه اى روبروست كه دائما در حال نو شدن است.در روزها و هفته‌هاى گذشته تجمعات دانشجويى در دانشگاه‌هاى مختلف كشور با حضور نمايندگان مجلس ششم و ديگر اصلاح‌طلبان حكومتى برگزار شد. اغلب سخنرانان بر نقش دانشجويان در پيشبرد اصلاحات تاكيد كردند و اغلب در پيام هاى خود از دانشجويان خواستند كه همچنان به ادامه نقش گذشته خود بپردازند. به نظر شما عكس العمل جنبش دانشجويى نسبت به اين دعوت ها و پيام ها چه خواهد بود؟محور صحبت هاى اغلب سخنرانان اصلاح طلب حكومتى در اين تجمعات دانشجويى همچنان اين بوده كه دانشجويان را در چارچوب برنامه ها و اهدافى كه در دوم خرداد توسط اصلاح طلبان حكومتى و آقاى خاتمى طرح و سپس به شكست كشيده شد، نگه دارند و به يك عبارت از راديكاليسم جنبش دانشجويى كه نشانگر يك سمت گيرى براى تحولات بنيادى و ريشه اى در ساختار سياسى ايران است، جلوگيرى كنند، و در همراهى با سياست هاى فوق، جناحى از جنبش دانشجويى را كه هنوز به جمهورى اسلامى اعتقاد دارد را در دانشگاه ها تقويت نمايند.البته من بر اين نظرم كه جنبش دانشجويى از سال 80ـ1379، مشخصا راه خود را از اصلاح طلبان و برنامه هاى آنها جدا كرده است. گسترش و نفوذ سكولاريسم و جمهوريت در ميان دانشجويان بيانگر يك نه ى بزرگ به اين آقايان اصلاح طلب حكومتى و هواداران غيرحكومتى آنان مى باشد.18 تير نزديك است و پيش بينى شما از حركات هاى دانشجويى در هفته هاى آينده چيست؟شما حتما اطلاع داريد كه نشست تكميلى دفتر تحكيم وحدت چند هفته قبل برگزار شد و آنها موفق شدند شوراى مركزى خود را انتخاب كنند. نشست مذكور بار ديگر اين باور را تاكيد كرد كه دانشجويان نيازمند يك تشكل فراگير در چارچوب يك پارلمان دانشجويى هستند و در حال حاضر با تمام نيرو در تدارك اين ارگان هستند. در ضمن دفتر تحكيم وحدت در حال بازسازى خود نيز مى باشد. اين جريان دانشجويى به نظرم نياز به زمان و يارگيرى مجدد از ميان فعالين دانشجو و نيز ارتباط با بخض هاى دگرانديش دانشجويى دارد. در واقع براى پيش بردن يا زمينى كردن پارلمان دانشجويى نياز به همفكرى با همه جناح هاى دانشجويى بيش از پيش احساس مى شود. از طرفى ديگر سركوب و فشار به دانشجويان روز به روز گسترش مى يابد و آنها را برخلاف قوانين و آئين نامه هايى كه در دانشگاه ها براى "متخلفين" دانشجو وجود دارد، در بيرون توسط قوه قضائيه در "دادگاه ويژه دانشجويان" دستگير و محكوم به زندان و شلاق مى كنند. فشار به جنبش دانشجويى خيلى زياد است. باتوجه به ارزيابى فوق من بر اين نظرم كه اگر اتفاق خاصى صورت نگيرد، سالگرد 18 تير امسال به آرامى برگزار خواهد شد. البته تجمعاتى كوچك در اين يا آن دانشگاه انجام خواهد گرفت اما در حال حاضر امكان حركت وسيع و گسترده در ظرفيت و توان جنبش دانشجويى و به ويژه دفتر تحكيم وحدت نيست. آنها چنان كه پيشتر گفتم در حال سازماندهى مجدد خود هستند. <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-110034255077888490?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9066692.post-1100335640625296142004-11-13T10:47:00.000+01:002004-11-30T21:10:47.063+01:00<span style="font-size:130%;">مصاحبه راديو رسانه با آقاي ف. تابان سردبير سايت اخبار روز پيرامون جنبش دانشجوئيجنبش دانشجوئي در مرحله تحول تعيين کننده قرار گرفته است <br />آقاي تابان ضمن تشکر از اين که دعوت ما را پذيرفتيد، با توجه به اينکه جنبش دانشجوئي کشورما نسبت به سالهاي قبل، بويژه سالهاي پس از خرداد 76 در يک رکود قرار گرفته، شما چه ارزيابي از جنبش دانشجوئي داريد؟خدمت شنوندگان راديو رسانه سلام عرض ميکنم. وضعيت جنبش دانشجوئي را ميتوان از جنبه هاي مختلف بررسي کرد. از يک جنبه ميتوان گفت در حال حاضر به دليل سرکوب و فضاي بسته، ما شاهد حرکات اعتراضي دانشجوئي، اجتماعات و تظاهرات نيستيم. از صحبت هاي فعالين جنبش دانشجوئي پيداست که در واقع يک حالت گريز از سياست، شايد بتوان گفت در بخش هاي از دانشجويان بوجود آمده است. اين وضيعت تابعي از وضعيتي است که در جامعه وجود دارد. و تقريبا در همه بخشهاي جامعه يک چنين حالتي هست. منتها به نظر من از منظر ديگري مي شود به اين جنبش نگاه کرد. از نظر سياسي ـ فکري. در واقع بنيادهاي نظري جنبش دانشجوئي در يک مرحله تحول تعيين کننده است. اين تحول تعيين کننده از مدتي پيش شروع شده است. دانشجوها اسمش را گذاشتند "دوري از قدرت" و نقد فعاليتهاي دانشجوئي طي بيست و چند سال. و در واقع مضمون اين تحول آن است فعاليت هاي دانشجوئي که از حمايت از حکومت، حتي بيشتر از آن مي توان گفت در واقع بازوي اجرائي حکومت و به عنوان نماينده حکومت بودند بعد به ايده هاي اصلاح طلبانه رسيدند، از ايده هاي اصلاح طلبانه بعد از مدتي گذر کردند، آمدند در سطح انديشه هاي که از جانب نيروهاي نزديک به حکومت، در خارج از حکومت مطرح مي شد مثل نيروهاي ملي مذهبي اينها. الآن به اعتقاد من بخش پيشرو جنبش دانشجوئي از اين هم گذر کرد و شعارهائي که اينها مطرح مي کنند و ايده هاي جمهوري دمکراتيک ايده جمهوري خواهي دمکراتيک است. و اين نظر تاثير بزرگي در حرکات آينده جامعه ما خواهد داشت. از اين نظر فکر مي کنم که بايد در واقع مجموعه مسائل ها را در کنار هم ديد. من شخصا فکر نمي کنم که ما بتوانيم از رکود جنبش دانشجوئي از نظر سياسي صحبت کنيم. الآن به اعتقاد من در حال اوج گيري است، فضاي جامعه و اين اوج گيري که اولين شرايط که فضاي جامعه مناسب بشود، به هر حال نمود خود را خواهد داشت.شما در ابتداي صحبت خودتان به رکود جنبش دانشجوئي و اين که اين جنبش در حال اوج گيري است، اشاره کرديد. به نظر شما آيا دفتر تحکيم وحدت بعنوان بزرگترين تشکل دانشجوئي در اين رکود نقش داشته است؟دفتر تحکيم وحدت قطعا نقش داشته است. به هر حال تحکيم وحدت يک تاريخچه اي دارد که متاسفانه در برخي دوره ها سياه است. اين دفتر به حکومت در سرکوب جنبش دانشجوئي کمک کرد. بعدها از آن فاصله گرفت. خوب در اين چند سال اخير ما مي بينيم مواضعي کاملا مترقي يانه و پيشرو گرفته است.من شخصا فکر مي کنم که امروز دانشجويان دفتر تحکيم وحدت کم و بيش مواضع روشن و قابل ستايشي دارند. ولي انچه قابل انتقاد است ، اينکه دفتر تحکيم وحدت که از امکانات بيشتري برخوردار است، تلاش نکرد که پلوراليسم سياسي را توي دانشگاه جا بياندازد، از حق فعاليت دانشجويان دگرانديش به اندازه کافي دفاع نکرد. در اين چند ساله اخير اين امر موجب شد مجموعه نيروهاي دانشجوئي که خودشان را در آن مفاهيمي که اين دفتر طرح مي کرد ـ مثل اصلاح طلبي حکومت ـ فضاي مناسب براي فعاليت نداشته باشند. به نظر من طيف اکثريت دفتر تحکيم وحدت الآن متوجه اين مشکل شده و با طرح موضوع پارلمان دانشجوئي سعي مي کند يک ظرف مناسبي را پيدا کند. براي فعاليت مجموعه دانشجويان با گرايشات مختلف، با سمت گيري سياسي و اجتماعي مختلف. خوب اين امر خيلي مثبت است. نکته ديگري که بايد تاکيد کنم اين است که نقش دفتر تحکيم وحدت در وضعيت فعلي، البته نقش تعيين کننده اي نيست، بيشتر، سياستها مجموعه حکومت و حرکتي که در جهت سرکوب حقوق دانشجويان آزادي هاي سياسي مي کند عوامل بسيار مهمتري در پيدايش وضعيت فعلي هستند . به نظر شما جنبش دانشجوئي در شرايط فعلي چه کارها و راه‌کارهاي مشخصي را بايد براي بيرون رفت ازوضعيت فعلي در پيش گيرد؟ و ديگر اينکه، آيا عدم پيوند جنبش دانشجوئي با ديگر جنبش اجتماعي از عوامل رکود هستند يا نه؟بله من فکر ميکنم در واقع پاسخ سئوال، همين اشاره آخري است که خود شما کرديد. جنبش دانشجوئي مهمترين نکته اي که امروز بايد سرمشق قرار بدهد، بيرون آمدن از دانشگاه و تلاش براي ايجاد ارتباط گسترده تري با ساير اقشار جامعه ما که در تحولات مي توانند تاثيرگذار باشند، داشته باشد. مثل جوانان، زنان، کارگران. البته يک تفاوتي که اين دوره با دوره هاي قبل، مثلا جنبش دانشجوئي در زمان شاه ، يا حتي اوايل اتقلاب دارد اين است، طيف دانشجوئي در جامعه ما به يک نيروهاي خيلي وسيع تبديل شده و يک نيروي اجتماعي بزرگي است. يکي از انتقاداتي به فعالين جنبش دانشجوئي در سال هاي اخير وارد است ، همين موضوع است. آنها به ارتباط بين جنبش دانشجوئي با اقشار ديگري اجتماعي کم توجهي کردند. جنبش دانشجوئي به هر حال اگر تمام ظرفيت موجود خودش را هم به ميدان بياورد، براي تغيير و تحول در جامعه به هيچ وجه کاقي نيست. جنبش دانشجوئي هر چند امروز از نظر سياسي به يکي از گروه هاي مرجع تبديل شده، ولي يک نقش ـ به عنوان در واقع يک نقش هدايت گر مي تواند در جامعه ما مطرح باشد، ولي خودجنبش دانشجوئي نيرو کافي براي ايجاد تحول ندارد. به نظر من يکي از عواملي که اين ضعف را برطرف کند توجه بيشتر دانشجويان، به موضوع عدالت خواهي درجامعه ماست، تاريخچه جنبش دانشجوئي پيش از انقلاب و در آستانه انقلاب در اين زمينه که تجارب مثبت زيادي دارد، جنبه عدالت خواهانه قوي داشته ولي از سرکوب هاي اول انقلاب و در حرکت هاي جديدي که شروع شد متاسفانه اين جنبه تضعيف شد. در جنبش دانشجوئي ، بخش زيادي به دليل تاثير شديد اصلاح طلبان روي دانشجويان، اصولا به اين موضوع توجهي نداشتند. و از اين نظر من فکر ميکنم با تقويت ايده هاي عدالت خواهانه در کنار خصلت آزادي خواهانه ، جنبش دانشجوئي مي تواند ارتباطات خودش را از محيط هاي دانشگاهي فراتر ببرد، با اقشار ديگري در جامعه ما ارنباط بگيرد تا در مجموع قادر به ايجاد اين تحول جديد باشد. <br /></span><a href="http://www.kar-online.com/daneshjo/daneshjoo.html"> <br /></a> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9066692-110033564062529614?l=pishgamiran.blogspot.com' alt='' /></div>دانشجویان پیشگام ایرانhttp://www.blogger.com/profile/12116232732141299272noreply@blogger.com0